ป็นเพื่อนพ่อ แต่ความจริงคือหยิบบัตรอาหารที่พ่อได้มาตอนเข้าโรงพยาบาลมากินข้าวที่โรงพยาบาล จำต้องพูดว่าถ้ากาแฟของโรงอาหารพยาบาลรสชาติไม่เลว ไม่งั้นพวกเขาคงไม่มาดื่มคนละแก้วทุกวัน
ในคืนวันนั้นเองลูกของคนไข้กลับบ้านไปนอนหมดแล้ว! ไร้คนดูแล! ทั้งยังไม่ยอมส่งไป ICU มิหนำซ้ำดึกดื่นคืนนั้นคนชราพลันหมดสติเสียชีวิตไป
หลังเกิดเรื่องนี้ฝ่ายตรงข้ามเริ่มแอบรวบรวมหลักฐาน! จากนั้นฟ้องโรงพยาบาลกับหลี่เยว ซึ่งหลี่เยวไม่ได้พักผ่อนดีๆ เพราะคนชราคนนี้มาหนึ่งสัปดาห์แล้ว อีกทั้งตอนฝ่ายตรงข้ามฟ้อง หลี่เยวยังพูดด้วยสีหน้าสูงส่งว่า!“พวกเราไม่ขาดเงิน ครั้งนี้พวกเราจะต้องทวงคืนความยุติธรรมให้คุณพ่อให้ได้! กฎหมายจะต้องยืนอยู่ข้างฝ่ายที่ถูกต้อง!”
หลี่เยวอยากถามคำถามหนึ่งเกี่ยวกับปัญหานี้มาโดยตลอด งั้นทำไมคุณไม่ส่งคนเฒ่าคนแก่ไปห้องไอซียูละ ทำไมไม่จ้างแม้แต่คนดูแลมาสักคน พวกคุณอาจมีเงินมากมายแต่เป็นความจริงที่พวกคุณไม่ยอมจ่ายเงินให้พ่อของคุณ ความจริงโรคเดียวกันมีแผนการรักษาที่แตกต่างกันมากมาย แต่พูดแบบนี้แล้วกันระดับราคาต่างกันก็มีคำแนะนำที่แตกต่างกัน เศรษฐีที่ไม่ขาดเงินจริงๆ ก็อาจครุ่นคิดเรื่องยาจ่ายเอง ซึ่งพวกเขาออกไปหาซื้อได้ ยาพวกนี้ไม่ได้รับการชดเชยจากประกันสุขภาพ จำเป็นต้องหาซื้อเองราคามากถึงหลายร้อยไปจนถึงหลายพัน แต่ตอนที่เจอสถานการณ์แบบนี้ครอบครัวของฝ่ายตรงข้ามกลับมีท่าทีเดียวกัน“พวกเราจะเลือกยาที่อยู่ในปร
