ดจบเฉินชางก็ลุกขึ้นจากไป ไม่ได้มองผู้ชายคนนั้นแม้แต่น้อย แต่เจอบทสนทนาของเฉินชางกับหวงปินไห เขาพลันพูดไม่ออก“ฉัน… ฉันจะฟ้องคุณ นี่มันทำทีอะไรกัน”
เฉินชางไม่สนใจแม้แต่น้อย ลุกขึ้นจากไป ชายชราอีกคนในห้องเห็นดังนั้นก็อดพูดไม่ได้“ไอ้หนุ่ม เธอจะฟ้องอะไร ประการแรกศาสตราจารย์เฉินเขาเป็นมิตรแล้ว ต่อให้เป็นแบบนั้นเขาก็แจกแจงอาการป่วย รับผิดชอบราวน์วอร์ด เธอก็ได้ยินแล้ว ประการที่สองคุณอยากออกโรงพยาบาล คนเขาก็ตกลงแล้ว ทำเรื่องที่ควรทำแล้ว ไม่ได้มาตรฐานตรงไหน อีกอย่างนะ เธอนึกว่าโรงพยาบาลเป็นร้านนวดเลือกหมอได้ตามใจหรือไง พอเลย โรงพยาบาลไม่ใช่สถานบริการ หมอก็ไม่ใช่คนขายบริการ เธอเป็นคนไข้ไม่ใช่เจ้าพ่อ!”
ชายคนนั้นหน้าแดงสลับเขียว เขาถลึงตาใส่ชายชราคนนั้น จงใจโชว์รอยสักที่แขน“ลุงเป็นใครฮะ ใครขอให้ลุงมายุ่งหรือไง ฉันอยู่โรงพยาบาล ฉันจ่ายเงิน หมอก็ต้องบริการฉันไม่ใช่เหรอ”
ชายชราได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้ตกใจกลัวรอยสัก กลับยิ้มเยาะบอก“เธอก็ไม่ต้องมาขู่ฉัน ถ้าเธอเป็นนักเลงจริงๆ ลองออกไปถามลูกพี่เธอซะว่ามีนักเลงคนไหนล่วงเกินหมอบ้าง ถ้าเธอไม่ใช่นักเลงแต่ใช้รอยสักขมขู่คนทั้งวัน ในโลกเมืองหลวงนะ ทำตัวเองขายหน้าง่ายจะตาย ศาสตราจารย์เฉินเขาเป็นคนดี ไม่ได้หมายความว่าเขาโมโหไม่เป็น”
หลังชายชราพูดจบก็หลับตาไม่ส่งเสียงอีก เวลานี้มีผู้ใหญ่หลายคนเข้ามาจากข้างนอก ชายชราที่นำอยู่ด้านหน้าสุดสวมชุดเสื้อคอจีน รองเท้ากีฬา
