ุณมั่วเกินไปหรือเปล่า แค่น้ำเกลือจะแก้ไขปัญหาได้เหรอ แม่ผมเป็นอะไรกันแน่” ชายที่ดูเด็กกว่าอดลืมตาโตจ้องเฉินชางไม่ได้
เฉินชางพลันพูดว่า “ผมไม่ได้เสียดายยา แต่เพราะไม่จำเป็นต้องใช้ยาอะไร จะพูดอย่างไรดี ที่เกิดเรื่องแบบนี้ หลักๆ เพราะพวกคุณซื้อยาผิด”
ทั้งสามได้ยินแบบนี้ก็เบิกตาโพลงจ้องเฉินชางทันที “เราเอาใบสั่งยาไปซื้อที่ร้านขายยาจะผิดได้อย่างไร เราอาจจะไม่มีความรู้เรื่องยา แต่เภสัชจะไม่รู้ได้อย่างไร”
ชายวัยกลางคนที่ดูแก่กว่าพูดเสียงขรึม “พ่อหนุ่ม พูดอะไรออกมาต้องรับผิดชอบต่อคำพูดของตัวเองนะครับ”
เฉินชางถอนหายใจ “แต่เรื่องนี้จะโทษพวกคุณไม่ได้ ความจริงยาที่หัวหน้าเยวเลี่ยงออกให้พวกคุณคือเมไทมาโซล แต่ที่พวกคุณไปซื้อมาจากร้านขายยาคือไดบาโซลัม! ชื่อของยาสองชนิดนี้อาจจะเขียนค่อนข้างเหมือนกัน แต่ความจริงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกันเลย คนไข้ไทรอยด์เป็นพิษ เมไทมาโซลเป็นยารักษาภาวะการทำงานของต่อมไทรอยด์ ในขณะที่ไดบาโซลัมเป็นยาลดความดันโลหิตและผ่อนคลายหลอดเลือด”
“เพราะฉะนั้นหลังจากคนไข้กินเข้าไป ไม่เพียงแค่ไม่ดีขึ้น กลับยังหมดสติไป เพราะความดันโลหิตต่ำ!”
ทุกคนฟังคำพูดของเฉินชางจบก็เงียบไป! ไม่มีใครเถียง และไม่มีใครพูดอะไร… วุ่นวายกันตั้งนาน ที่แท้ก็ซื้อยาผิด! น่าอายจริงๆ ผู้ชมที่อยู่รอบๆ ต่างกระซิบกัน
ญาติคนไข้อึ้งงันอยู่กับที่ จู่ๆ ก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร ความจริง ไม่ใช่เพราะเฉินชางปกป้องเยวเลี่ยง แต่
