่กี่คนที่มั่นคง ไม่มีใครรับประกันได้ว่าพวกเขาจะรู้จักยาของคุณ แบบนี้ไม่เกิดปัญหาก็แปลกแล้ว! ห่วงโซ่อุตสาหกรรมสีเทานี้มีมาหลายปีแล้ว ไม่อย่างนั้นทำไมถึงต้องมีร้านขายยามากมายติดกับโรงพยาบาล ถึงอย่างไรก็มีโรงพยาบาลแล้ว ยังจะมาเปิดร้านยาทําไม เพราะฉะนั้น นี่ไม่ใช่เรื่องที่เฉินชางจะแก้ปัญหาได้ คุณให้คนไข้ออกไปซื้อยาได้ แต่อย่างน้อยสิ่งที่คุณเขียนควรเคารพคนไข้
เมไทมาโซลกับไดบาโซลัมยังโชคดี ไม่ถึงกับอันตรายถึงชีวิต ถ้าเป็นพวกคลาริโทรมัยซิน[1] และคลินดามัยซิน[2] หรือโปรเมทาซีน[3] กับคลอโปรมาซีน[4] อาจจะเกิดอันตรายถึงชีวิตได้ เฉินชางคิดได้แบบนี้ก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ควรจะใช้เรื่องนี้เตือนสติหัวหน้าเยวเลี่ยง
เวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง ความดันโลหิตของคนไข้ก็ค่อยๆ กลับสู่ปกติ ถึงอย่างไรผลลัพธ์ของยาก็มีจำกัด ไดบาโซลัมไม่ได้เป็นยาลดความดันโลหิตที่รุนแรงอยู่แล้ว บวกกับการเมตาบอลิซึมของยา และการให้น้ำเกลือ… คนไข้ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว
เรื่องของความดันโลหิต ปกติอาจจะไม่ได้ทำให้มีความรู้สึกอะไร แต่ตอนความดันโลหิตต่ำ จะรับรู้ได้ถึงความผิดปกติในทันที อาการของหญิงชราดีขึ้น ญาติคนไข้ก็รีบเข้ามาหา หลังจากหวาดหวั่นอยู่นาน ในที่สุดก็สงบสติอารมณ์ได้แล้ว
“ขอบคุณนะครับคุณหมอ!” ชายวัยกลางคนพูดอย่างถอดถอนใจ
เฉินชางยิ้ม “ไม่เป็นไรครับ เป็นความรับผิดชอบของทางโรงพยาบาลอยู่แล้ว”
ตอนนี้เอง อวี่หย่งกังผ่าตัดเสร็จก็กลับม
