บเสื่อมๆ อย่างคุณมาแลกกับตับเหล็กของศาสตราจารย์เฉิน”เหล่าหม่าเองก็ไม่โกรธ ตอนแรกคิดว่าเป็นการซื้อขายที่ไม่มีต้นทุน ถ้าได้กำไรขึ้นมาย่อมเป็นเรื่องที่ดีมากการปลูกถ่ายตับก็ง่ายด้วย…
วันนี้เฉินชางเข้าเวรดึก ยังไม่ถึงหกโมงเย็น เฉินชางก็มาถึงห้องทำงานแผนกฉุกเฉินพร้อมกับอาหารเดลิเวอรี่ของเขาแล้ววันนี้คนน้อยมาก เฉินชางกินข้าวเย็นของตนอย่างเชื่องช้า
ทว่าตอนนี้เอง จู่ๆ เสียงเอะอะโวยวายก็ดังมาจากข้างนอก“หัวหน้าพวกคุณอยู่ไหน ผมจะฟ้องร้องพวกคุณ! ที่นี่ไม่เหมาะที่จะเป็นโรงพยาบาล ยังจะบอกว่าเป็นโรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉินเมืองหลวง ช่วยคนอย่างไรให้เกือบตาย! พวกหมอจอมปลอม! รีบไปควบคุมตัวไว้”
เห็นเพียงว่ามีผู้ชายสองคนและผู้หญิงอีกหนึ่งคนยืนอยู่หน้าประตูและตะโกนด่าแผนกฉุกเฉินอย่างเดือดดาลตอนนี้อยู่ในช่วงชั่วโมงเร่งด่วน และเป็นช่วงที่ทุกคนกำลังกินข้าว จึงดึงดูดความสนใจของผู้คนที่เดินผ่านไปมาพอดี
พยาบาลยังไม่ทันมาเรียกเฉินชาง เขาก็เดินออกไปแล้วถึงอย่างไรเสียงก็ดังมาก ไม่อยากได้ยินยังยาก! ผู้คนมุงกันเต็มไปหมด
สามคนนี้อายุไม่น้อยแล้ว เหมือนอายุสี่สิบกว่าปีแล้วทั้งนั้นผู้หญิงเข็นรถเข็นที่มีหญิงชราคนหนึ่งนั่งอยู่ ซึ่งตอนนี้หญิงชราหมดสติไปแล้วมาใส่ความโรงพยาบาล หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น? นี่คือความคิดแรกตามสัญชาตญาณของเฉินชาง!
ทว่า ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นการใส่ความโรงพยาบาลหรือไม่ จะต้องทำความเข้าใจที่มาที่ไปของเรื่อง
