่โรงพยาบาลมักจะยอมไกล่เกลี่ยเพื่อยุติความขัดแย้ง เพราะกลัวการวิจารณ์ปากต่อปาก
เฉินชางได้ยินแล้วรีบพูดว่า “กินยาอะไรครับ ท่านป่วยเป็นโรคอะไร พวกคุณมีชาร์ตผู้ป่วยไหม ผมขอดูหน่อย”
หญิงวัยกลางคนรีบล้วงยากล่องหนึ่งออกจากกระเป๋า พร้อมกับยื่นชาร์ตผู้ป่วยให้“ยานี้ไม่มีปัญหาอะไร คุณหมอของโรงพยาบาลคุณให้เราไปซื้อที่ร้านขายยาฝั่งตรงข้าม!”
เฉินชางหยิบยามาดูก่อนเป็นอันดับแรก “ไดบาโซลัม” (Dibazolum)
เฉินชางอึ้งไปเล็กน้อย นี่เป็นยาขยายหลอดเลือด หลังจากรับประทานแล้วช่วยลดความดันโลหิต เหมาะสำหรับความดันโลหิตสูงเล็กน้อย ในขณะเดียวกันก็มีผลต่อการรักษาภาวะหลอดเลือดหดเกร็งแต่… คนไข้เป็นโรคอะไร? ทำไมต้องให้ไดบาโซลัม?
เฉินชางพลิกดูชาร์ตผู้ป่วย อ่านอย่างละเอียดแล้วอึ้งไป!ไม่ได้มีอาการเกี่ยวกับความดันโลหิตเลย! ยิ่งไม่ใช่พวกภาวะหลอดเลือดหดเกร็งหญิงชราเป็นคนไข้ไทรอยด์เป็นพิษ ใจสั่น เหงื่อออกง่ายเท่านั้นเอง
แต่ทำไมต้องให้ไดบาโซลัมกับคนไข้ที่ไทรอยด์เป็นพิษ? นี่ไม่สมเหตุสมผล!เขาอ่านต่อ จนเห็นตรงช่องลงนามของหมอที่ออกใบสั่งยาเฉินชางเห็นแล้วอึ้งไป!
ลายเซ็นต้นฉบับน่าจะโดนเก็บไปตอนซื้อยา แต่ในชาร์ตผู้ป่วยจะต้องมีคำแนะนำของแพทย์ในการสั่งยาเฉินชางอ่านแล้วเข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็เพราะแบบนี้ เขาเองก็อดสูดหายใจเข้าลึกๆ…เพ้ย… จนปัญญาจริงๆ เขารู้แล้วว่าทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้
เขารีบพูดกับพยาบาล “วัดความดันโล
