องมายี่สิบเก้าปีแล้ว จะไม่รู้เชียวเหรอว่าเป็นใคร
วินาทีนี้เอง! ซุนเจี้ยนพลันรู้สึกราวกับมีฟ้าผ่าลงที่หัวเปรี้ยงหนึ่ง! ทำให้เขาตะลึงตาค้างอ้าปากหวอ!เวลานี้เขาจะไม่เข้าใจได้อย่างไรว่าเกิดอะไรขึ้น
เขามองไปที่ผู้เป็นแม่ ฝืนข่มความหวั่นวิตกและหวาดกลัวในใจไว้ เอ่ยถาม“คุณครับ…นี่…นี่คือแม่ผมใช่ไหม หรือว่า…”
พยาบาลสาวเห็นแล้วอดถอนหายใจไม่ได้! ดูเหมือนซุนเจี้ยนจะยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นชั่วขณะนั้น พยาบาลสูดหายใจเข้าลึกๆ เฮือกหนึ่ง
ว่ากันตามจริง อยู่ในโรงพยาบาลมานานขนาดนี้ สำหรับสถานการณ์เสียสละตัวเองเพื่อช่วยลูกแบบนี้ก็เคยพบเห็นมาบ้างแต่คุณนายฟ่านชิงหัวทำให้พยาบาลตกตะลึงอย่างที่ไม่มีใครเทียบได้!พวกเธอจะไปดูอาการคุณนายท่านนี้ทุกวัน หวังให้เธอฟื้นขึ้นมาเร็วๆ แต่น่าเสียดาย… เรื่องราวไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น
“แหล่งตับสำหรับคุณหาได้ยากมาก เพื่อช่วยคุณแล้ว แม่ของคุณยอมบริจาคตับออกมาถึง 55%อันที่จริง… ถ้าเกิดว่าทำได้ เธออยากจะบริจาคทั้งหมดเลยด้วยซ้ำ!”
พอได้ยินประโยคนี้ ซุนเจี้ยนรู้สึกว่าร่างกายตนกำลังสั่นเทา!เขาก็เดาได้แต่แรกแล้ว! เดาออกตั้งแต่แรกแล้ว ไม่คิดเลยว่าเป็นแบบนี้จริงๆ!เขาสั่นสะท้านไปทั้งตัว สองมือกำแน่น เบ้าตาแทบจะระเบิดแล้ว!ในที่สุดน้ำตาก็ทะลักออกมาจากดวงตาเขา!
เวลานี้ เขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว“ไม่นะ…ไม่…ไม่…” ซุนเจี้ยนเอ่ยคำหนึ่งซ้ำๆ ด้วยเสียงแผ่วหวิว นอนอยู่ตรงนั้นอย่างขมขื่น น้ำตาไหลเปีย
