บทที่ 645 คบหาเป็นสหาย
จูซานเห็นแล้วก็ถึงกับเอามือปิดหน้า เขาไม่ควรตั้งความหวังไว้กับจูชีมากเกินไปจริง ๆ ด้วย!
“ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าคือใคร?” นายอำเภออวี้หงซิ่นได้ยินชื่อใหม่ทั้งสองแล้วก็ถามขึ้นอย่างสงสัยใคร่รู้
“คือลูกชายของพี่ใหญ่ข้าและหลานของข้าเอง” เมื่อกล่าวถึงพวกเขา แววตาของจูชีก็เป็นประกาย ไม่ตระหนี่คำชมเลยสักนิด “พวกเขาร้ายกาจมาก ๆ เชียวล่ะ คนในครอบครัวของข้าล้วนพูดว่าพวกเขาเรียนเก่งกว่าข้า ในอนาคตจะต้องยอดเยี่ยมกว่าข้าแน่ ๆ”
“อ้อ? พวกเขาก็มีความทรงจำผ่านตาไม่ลืมเลือนเหมือนเจ้า?” นายอำเภออวี้หงซิ่นมีความประทับใจต่อความสามารถในการจดจำของจูชีอย่างลึกล้ำ
จูชีส่ายหัว “ไม่ใช่ สิ่งที่ร้ายกาจที่สุดของพวกเขาไม่ใช่ความจำ แต่เป็นปัญญา”
เขาชี้ไปที่สมองของตนเอง บอกว่าตนเองไม่ฉลาดเท่าหลานชายทั้งสอง
แม้เขาจะจดจำสิ่งต่าง ๆ ได้อย่างรวดเร็ว แต่ต้องใช้เวลานานในการทำความเข้าใจ อาจารย์เสินต้องอธิบายอย่างละเอียด เขาจึงจะสามารถเข้าใจได้
ไม่เหมือนกับหลานชายสองคนนั้นของเขา พวกเขายังเด็กก็จริง แต่เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ได้เร็วมาก ถ้ามีโจทย์ที่เขาทำไม่ได้ก็มักจะไปถามหลานชายสองคนนี้
ครั้นได้ยินเช่นนั้น นายอำเภออวี้หงซิ่นก็ยิ่งสนใจอยากรู้มากกว่าเดิม
ในความคิดของเขา จูชีสามารถสอบได้ที่หนึ่งของการสอบเสี้ยนซื่อภายในระยะเวลาสั้น ๆ ก็ยอดเยี่ยมมากแล้ว แต่จูชีกลับพูดว่าในโลกนี้ยังมีคนที่ยอดเยี่ยมกว่าเขาเนี่ยนะ?
เ
