ในหมู่บ้านที่อยู่ข้างๆ
“ฉันกับแม่ไอ้หนูจัดเลี้ยงงานแต่งมาทั้งชีวิตแล้ว ผลคือพอถึงคราวงานบ้านตัวเองดันไม่ได้ช่วยอะไรเลย!”เฉินต้าไห่เอ่ยอย่างจนปัญญา
“อะไรกัน ต้าไห่ ซางเอ๋อร์ของบ้านนายมีความสามารถแล้วยังไม่พอใจอีกเหรอ”
“นั่นสิ ได้ประโยชน์แล้วก็ทำตัวว่าง่ายเถอะ งานแต่งครั้งนี้จัดได้ยิ่งใหญ่แล้วก็ดีมากจริงๆ! ตอนที่หวังต้าหัวหัวหน้าหมู่บ้านข้างๆ พาลูกชายไปจัดเลี้ยงงานแต่งในเมือง อ้างอิงจากการจัดงานเลี้ยงในโรงแรม เสียเงินไปหกหมื่นกว่าหยวนเชียวนะ ฉันว่างงานบ้านนายอย่างไรก็คงสักเจ็ดแปดหมื่นหยวน ดีไม่ดีคงเกินแสนไปแล้วด้วย! ซางเอ๋อร์ของบ้านนายหาเงินเก่งจริงๆ! ฮ่า! บุหรี่ดีนี่มันสูบเพลินจัง!”
เฉินต้าไห่ก็ไม่ถือสา โยนบุหรี่อีกมวนให้อีกฝ่าย“แสนเสินอะไรกันล่ะ คนเขาไม่รับเงินเลย พวกเรารับผิดชอบแค่คากินค่าที่พักเท่านั้น เป็นเพื่อนๆ ของซางเอ๋อร์ทั้งนั้น จะมาพูดเรื่องเงินอะไร!”
พอทุกคนได้ยินก็อดมองเฉินต้าไห่แวบหนึ่งไม่ได้ คุยโม้อีกแล้ว!
“เออใช่ บ้านนายเชิญคนมากมายขนาดนี้ จะจัดเลี้ยงกี่โต๊ะกันล่ะ นายไม่ได้จัดงานเลี้ยงแล้วไม่ต้องเตรียมวัตถุดิบหรือไง”
เฉินต้าไห่ได้ยินก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญาออกมาทันที“ไม่เลย คนที่จะมาหาซางเอ๋อร์เป็นชาวต่างชาติ แค่คนเดียวก็ใส่ซองมาห้าร้อยถึงพันหยวนแล้ว จะให้คนเขามากินแบบงานเลี้ยงน้ำไหลของพวกเรา ซางเอ๋อร์จะขายหน้าเอาได้นะ”
“เรื่องเตรียมวัตถุดิบ…ฉันเตรียมไม่ได้หรอก เมื่อกี้
