ตอนฉันเข้าไปได้ยินเชฟบอกว่าหนึ่งโต๊ะจะมีข้าวเป่าฮื้อแปดจาน ปลิงทะเลแปดที่ ฉันจะเตรียมไว้ได้เหรอ ใช่แล้ว เชฟพวกนี้เป็นเชฟจากร้านดังในอันหยางทั้งนั้นเลย ได้ยินว่ายังมีเชฟหลักจากร้านอาหารตะวันตกเคลิซซี่ด้วยนะ นี่คือเชฟของร้านอาหารระดับมิชลินสตาร์ที่เชิญมาเพื่อทำอาหารตะวันตกให้แขกต่างชาติพวกนั้น”
“พอถึงเวลาทุกคนก็พาลูกเมียมาร่วมงานด้วยกันเถอะ กินให้มากหน่อย เมื่อกี้ฉันได้ยินเยวเยวบอกว่ามีประมาณสองร้อยโต๊ะ!”
คำพูดนี้ของเฉินต้าไห่ทำให้ทุกคนค่อนข้างสับสนแล้ว! สองร้อยโต๊ะเหรอ? พันหกร้อยคนสินะ? นี่หลอกกันเล่นอยู่หรือเปล่า? แถมยังมีโจ๊กปลิงทะเล ข้าวอบเป่าฮื้อหนึ่งที่ต่อหนึ่งคน เชฟจากร้านดังในอันหยาง เชฟหลักร้านอาหารตะวันตกเคลิซซี่… ชาวต่างชาติก็จะมากันด้วย!
“เฉินต้าไห่ ตอนนี้นายชักจะคุยโม้เกินขอบเขตขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะ”
“ใช่แล้ว เที่ยงวันนี้นายดื่มเยอะไปล่ะสิ!”
“เอาล่ะๆ หยุดฟังเขาพูดพล่ามแล้วไปทำงานเถอะ พวกเราจัดโต๊ะพวกนั้นเสร็จแล้ว ส่วนโต๊ะทางนี้เอามาไว้ตรงนี้”
หลังจากสูบบุหรี่เสร็จ ทุกคนก็ไม่ฟังเฉินต้าไห่คุยโม้อีก ลุกขึ้นไปเริ่มวุ่นวายทำงาน ทุกคนล้วนเป็นคนบ้านเดียวกัน มีสายสัมพันธ์อันดี ถึงคุยโม้ไปก็ไม่กระทบต่อความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา ควรทำงานอะไรก็ยังทำต่อไป อีกอย่าง…เฉินต้าไห่ก็ขี้โม้มานานแล้ว
เฉินต้าไห่เห็นว่าทุกคนไม่เชื่อก็อดถอนหายใจไม่ได้“เดี๋ยวๆๆ ฉันยังพูดไม่จบเลยนะ ฉันจะบอกความลับกับ
