พวกนายอย่างหนึ่งแล้วกัน พวกนายก็เหยียบไว้ล่ะ ฉันได้ยินว่าผู้ว่าการเมืองจิ้นหยางก็จะมาด้วย!”
พอทุกคนได้ฟังก็ขบขันทันที!
“เฮอะ ต้าไห่ นายยังใจกล้าได้มากกว่านี้อีกไหมเนี่ย ผู้ว่ามณฑลจะมาด้วยไหมล่ะ”
“ใช่แล้ว! นายโม้ให้ใหญ่กว่านี้หน่อยสิ! รัฐมนตรีจะมาด้วยไหม ให้พวกเราเตรียมพลุกับดนตรีให้นายด้วยหรือเปล่า”
“ไม่ได้ ต้าไห่ ในเมื่อจะโม้ทั้งทีก็เล่นใหญ่หน่อยสิ บอกว่ามีประธานาธิบดีสักคนมา นายว่าดีไหม!”
“แค่นี้ไม่พอหรอกน่า ไม่งั้นก็ให้นายกรัฐมนตรีกับประธานสภาอะไรมาเดินเตร่ด้วยดีไหม”
ทุกคนหัวเราะฮ่าๆ ขึ้นมา ภายใต้ตะวันดวงใหญ่ ทุกคนทำงานกันโดยไม่รังเกียจความร้อนสักนิด เอ่ยหยอกล้อท้าแสงตะวัน งานแต่งในหมู่บ้านชนบทก็แบบนี้ ไม่มีเงินก็ส่วนไม่มีเงิน แต่ยังมีเรี่ยวแรงอยู่
เฉินต้าไห่ถูกทุกคนเอ่ยดักจนพูดไม่ออก“เฮอะ! พวกนายมันขี้อิจฉา!”
ทุกคนหัวเราะกันทันที“เอาเถอะ ที่บ้านฉันมีเหล้าดีขวดหนึ่ง เอามาดื่มตอนค่ำได้พอดี”
พอได้ยินว่ามีเหล้า เฉินต้าไห่ก็ยิ้มแล้วพูดว่า“ตอนไปหาฉันจะเอากับข้าวสองสามอย่างไปให้พวกนายด้วย เสบียงอาหารจัดเตรียมไว้ไม่น้อยเลย มากขนาดนี้ดูสิจะกินอย่างไร!”
“ฉันจะบอกพวกนายไว้นะ สิ่งที่ฉันภูมิใจที่สุดไม่ใช่ของพวกนี้ แต่สิ่งที่ฉันภูมิใจที่สุดก็คือสะใภ้คนนั้นของฉัน คนเขาเป็นถึงนักศึกษาปริญญาเอกเชียวนา แต่นายดูเอาเถอะว่าทำงานยุ่งอยู่ตลอด ไม่เหยาะแหยะเลยสักนิด!”
“เจ้าหนูซางเอ๋อร์ยุ่งจนไม่มีเวลามา
