ครับ”
เฉินชางพูดความจริง หมู่บ้านหนานซานไม่ใช่ใกล้ๆ เลย ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของมณฑลตงหยางจากเมืองหลวงไปยังหมู่บ้านหนานซาน ขับรถอย่างต่ำเจ็ดชั่วโมง ซึ่งนี่คือกรณีที่ขึ้นทางด่วนอีกอย่าง ประเด็นสำคัญคือในหมู่บ้านไม่มีโรงแรมและสถานที่พักเลย คงจะให้ทุกคนออกเดินทางในวันงานเลยไม่ได้มั้ง
ดังนั้น หนทางห่างไกล เดินทางลำบาก พูดกันตามตรง เฉินชางไม่อยากให้ทุกคนลำบากกันเกินไปเมื่อทุกคนได้ยินก็เอ่ยกันอย่างร่าเริงในทันที “นี่ใช่ปัญหาที่ไหนกัน พวกเราอายุปูนนี้แล้ว แต่งงานมีลูกกันหมดแล้ว เพื่อนเก่าก็แต่งงานกันหมดแล้ว ครั้งนี้ทุกคนก็นับซะว่าเป็นงานแต่งของเพื่อนคนหนึ่ง จะต้องไปร่วมเฉลิมฉลองกันหน่อยสิ!”
“ใช่แล้ว พอถึงเวลาพวกเราจัดคณะออกเดินทางไปพร้อมกันไหม” “เป็นความคิดที่ดี ฉันได้ยินว่าอาหารของทางเจียงหยางไม่เลวเลย ไปแล้วต้องกลับมากินอีก!”“ศาสตราจารย์เฉิน ผมว่าคุณไม่จำเป็นต้องเช่าขบวนรถสูขอเลย ให้ทุกคนขับรถยี่ห้อดีๆ ในบ้านมากันแล้วให้ศาสตราจารย์เฉินเอาไปรับตัวเจ้าสาวเถอะ!”
“เรื่องนี้ยังต้องพูดอีกเหรอ ต้องเอาไปรับเอาสิริมงคลอยู่แล้ว!”พอเหล่าหม่าได้ยินประโยคนี้ก็เอ่ยขัดทุกคนทันที “เดี๋ยวๆๆ… ผู้อำนวยการทุกท่าน ผมมีบางอย่างจะพูด!”ทุกคนชะงักไป มองไปที่เหล่าหม่า “หัวหน้าหม่า มีอะไรเหรอ”
เหล่าหม่ายิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “เรื่องนี้… ที่บ้านผมมีรถหรูอยู่เจ็ดแปดคัน ถ้าทุกท่านมีรถราคาต่ำกว่าหนึ่งล้านหยวนก็ไม่ต้องขับ
