ี่นั้นก็อดส่ายหน้าไม่ได้
มองเฉินชางแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดจาซีบร้ารีบพูดกับพยาบาล “ไปหาหัวหน้าพยาบาลให้ไปหยิบเสื้อกาวน์ตัวใหม่มาให้”“ศาสตราจารย์เฉิน” พยาบาลรีบพยักหน้า
ตอนเช้าไปราวน์วอร์ดก่อนทุกคนล้วนเป็นห่วงว่าคนไข้ที่เพิ่งผ่าตัดเสร็จเมื่อวานวันนี้มีอาการอย่างไรบ้าง
บางครั้งการราวน์วอร์ดก็เป็นการตรวจสอบกระบวนการที่ทํามาความจริงเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังหลังผ่าตัดวันแรก หากอาการดีขึ้นก็มีโอกาสฟื้นฟูสูงมาก
แต่ระหว่างทางราวน์วอร์ดเฉินชางยืนอยู่หน้าสุด ซีบร้าเดินตามติดอยู่ด้านหลังส่วนทีมหัวหน้าของเมืองหลวงปากีสถานกับทีมแพทย์จีนที่มาช่วยเหลือ
ตามอยู่ด้านหลัง คนสิบกว่าคนเดินอยู่บนทางเดินพริบตานั้นแผ่ความน่าเกรงขามออกมา!ทว่า… กลับไม่ดูแปลกตาแม้แต่น้อย!
เฉินชางแผ่กลิ่นอายแบบนี้ออกมาจากกายโดยไม่รู้ตัวแต่เหล่าหม่าอดกระเถิบถอยหลังไม่ได้ นึกอยากซุกหน้าตัวเองขึ้นมาน่าเสียดายที่ในที่นั้นไม่มีใครที่ตัวสูงกว่าเขาเลยสักคนเดียว!
เหล่าหม่ายอมแพ้แล้ว ต้องพึงรู้ว่าราวน์วอร์ดกับเฉินชางเป็นเรื่องจนปัญญาที่สุดแล้ว…“หมาเยว่ฮุย อ่านผลแล็บให้ผมฟังหน่อยครับ!”
เหล่าหม่าหน้าเปลี่ยนสี แทบอยากอาละวาดเขารู้วาเฉินชางต้องทำแบบนี้การอ่านนี้ไม่ใช่การอ่านออกเสียง แต่เป็นการถอดความ
แต่เหล่าหม่ามองเฉินชางด้วยความสงสัย ทำไมวันนี้เขาอ่อนโยนกับตัวเองจังแค่ให้ถอดความผลแล็บหรือ?เหล่าหม่าวิเคราะห์หนึ่งรอบอย่างชำนาญ
เฉินชางอืมหนึ่งคำ
