“อืม ไม่เลว ทำตามแผนการรักษาเดิม คนไข้คนถัดไป”เหล่าหม่าพลันรู้สึกเหมือนไม่ใชความจริง แค่…คำถามง่ายๆ แบบนี้เนี่ยนะมองเฉินชางเริ่มเปลี่ยนคนถาม เหล่าหม่าก็ประหลาดใจที่ได้รับความรักโดยไม่คาดฝัน!
ดูเหมือนว่า…ถึงแม้เฉินชางจะทำตัวหมาไปหน่อยแต่ต่อหน้าคนนอกเขายังคงไว้หน้าตัวเอง!นึกถึงตรงนี้ เหล่าหม่าก็มองเฉินชางด้วยสายตาอ่อนโยนลงมาก
ความจริง…เฉินชางก็ไม่เลว กลับไปเขาต้องดีกับอีกฝ่ายสักหน่อยแล้วอวี่หย่งกังยืนอยู่ด้านหลัง เห็นอาการนี้ของหมาเยว่ฮุยก็ถอนหายใจทันทีเจ้าหมอนี่ถูกเฉินชางทรมานจนสงสัยในชีวิตแล้ว
จู่ๆ พอดีขึ้นหน่อยก็กระทั่งยินดีในใจนี่มัน…สตอกโฮล์มชินโดรม [1] หรือ?คนไข้สิบกว่าคน ยังมีคนไข้เตรียมผ่าตัดอีกสิบแปดคน
หลังเฉินชางราวน์วอร์ดจบก็เป็นเวลาเที่ยงแล้วหลังข้าวกล่องมาส่ง ทุกคนก็พักผ่อนกินข้าวกันเล็กน้อยเวลานี้อาบาเต๋กับเฉิงกั่วเท่าก็มาถึง
“ศาสตราจารย์เฉิน สถานการณ์ของซีดิสเป็นอย่างไรบ้างครับ”“อีกไม่นานจะฟื้นขึ้นมาไหม” อาบาเต๋ถามอย่างระมัดระวังในฐานะรองประธานาธิบดีของปากีสถาน อาบาเต๋ไม่เย่อหยิ่งต่อหน้าเฉินชางเลย
ยิ่งตอนที่ซีบร้าเล่าเรื่องของศาสตราจารย์เฉินให้เขาฟังวันนี้อาบาเต๋ก็ถอนใจชื่นชมจากใจจริง กระทั่งว่ายังอับอายเล็กน้อยซีดิสเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ตอนนี้ยังโคม่า
เฉินชางยังไม่ทันพูดอะไร หัวหน้าของห้องไอซียูก็รีบเข้ามาหา“ท่านรองประธานาธิบดี ผู้อำนวยการ! ข่าวดี
