็ย่อมจะมี ‘ความเชี่ยวชาญเฉพาะทาง’ อยู่แล้ว
แม้เจ้าหน้าที่จะไม่ได้พูดอะไร แต่จูซานเป็นใครกัน เขาเข้าใจสีหน้าของอีกฝ่ายได้ในทันที จึงล้วงเงินออกมายัดให้อีก ทั้งยังหาข้ออ้างให้ดิบดี “อากาศหนาวขนาดนี้ พวกท่านยังต้องเดินทางมาด้วยตนเอง ลำบากแล้ว นี่คือค่าคลายหนาวให้พวกท่าน…”
เจ้าหน้าที่เห็นเขารู้ธรรมเนียมเช่นนี้ก็พอใจยิ่ง จึงตัดสินใจว่าจะบอกข่าวที่ได้รู้ให้อีกฝ่ายโดยไม่ปิดบัง
“พวกข้าบอกไว้ก่อนเลยนะว่าพวกข้าไม่ได้บอกอะไรพวกเจ้าทั้งนั้น พวกเจ้าไปได้ยินมาเอง” เจ้าหน้าที่กล่าวก่อนที่จะบอกออกมา
“ย่อมเป็นเช่นนั้น” จูซานพยักหน้าติดต่อกัน
จากนั้นก็เห็นเจ้าพนักงานผู้นั้นหันหน้ากลับไป ไม่คุยกับพวกเขาอีก
พวกเสินกวงจี้งุนงงไปหมด ยังเข้าใจว่าเจ้าพนักงานรับเงินไปแล้วแต่กลับไม่ยอมบอก จากนั้นก็ได้ยินเขากับอีกคนคุยกัน
“เจ้าว่านี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมพอสอบเสี้ยนซื่อทีไรเป็นต้องมีคนสร้างปัญหาอยู่เรื่อยเลยนะ?”
“นั่นน่ะสิ” คนผู้นั้นรับสิ่งของที่คนแรกส่งมาให้ ก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า “คดีทุจริตแบบนี้ ใคร ๆ ก็ทำกันได้อย่างนั้นเรอะ?”
“จะสนไปทำไมว่าเขาเป็นใคร ไม่ใช่เรื่องที่พวกเราจะไปสืบได้เสียหน่อย แต่ได้ยินมาว่าท่านนายอำเภอโมโหเป็นฟืนเป็นไฟเชียวล่ะ”
“ไม่โกรธก็แปลกแล้ว การสอบเสี้ยนซื่อกลายเป็นเสียอย่างนี้ ถ้าจัดการได้ไม่ดี ใครก็ไม่มีจุดจบที่ดีทั้งนั้น”
……
ทั้ง ๆ ที่กำลังบอกว่าเป็นเรื่องอะไร แต่เจ้าหน้าที่เหล่านั้นก
