ลับทำเหมือนพูดคุยสัพเพเหระกันอย่างนั้น
จูซานเข้าใจได้ในทันที นึกเลื่อมใสในใจ: ไม่เสียทีที่เป็นเจ้าหน้าที่ในตำบลอี้คัง ต่างออกไปจริง ๆ ด้วย!
ดูเอาเถอะ แค่วิธีบอกข่าวก็กลอกกลิ้งเจนจัดขนาดนั้น
คนเขาไม่ได้บอกเจ้าโดยตรง แต่กำลังคุยเล่นกันอยู่ ถ้ามีใครนำความไปฟ้อง พวกเขาก็สามารถปัดความรับผิดชอบได้อย่างหมดจด…พวกตนแค่คุยสัพเพเหระกัน จะไปรู้ได้อย่างไรว่ามีคนแอบฟังอยู่?
“อาจารย์เสิน เรื่องนี้ทำอย่างไรดีขอรับ?”
ได้ยินว่าจูชีถูกคนใส่ร้ายว่าทุจริตในการสอบ จูซานก็พลันร้อนใจ
จูชีมีความสามารถอย่างไร เขาจะไม่รู้เชียวหรือ?
สอบได้ที่หนึ่งก็อยู่เหนือความคาดหมายของทุกคนแล้ว แต่กลับ…
แต่กลับถูกคนร้องเรียนเนี่ยนะ?!
จบกัน จบกัน ความสามารถของจูชีกลายเป็นข้อแคลงใจของคนอื่นไปเสียแล้ว
คนอื่น ๆ ก็มีสีหน้ากังวลใจเช่นกัน
อาจารย์เสินยกมือขึ้นมาเป็นเชิงบอกให้ทุกคนอยู่ในความสงบ แล้วกล่าวว่า “ไม่เป็นไร นายอำเภออวี้เป็นขุนนางที่ดี เขาจะต้องจัดการเรื่องนี้อย่างเป็นกลางแน่นอน อีกอย่าง ซุ่นเต๋อเป็นคนอย่างไร พวกเจ้าไม่รู้เลยหรือ? พวกเจ้าคิดว่าคนทึ่ม ๆ ซื่อ ๆ อย่างเขาจะทำเรื่องแบบนี้ออกมาได้?”
จูซานพูดว่า “ไม่มีทางอยู่แล้วขอรับ ข้ากล้ารับประกันให้เจ้าเจ็ด เขาไม่มีทางทำเรื่องทุจริตการสอบแน่นอน ทำได้ก็คือทำได้ ทำไม่ได้ก็คือทำไม่ได้ เขาใช้เล่ห์เหลี่ยมเป็นเสียที่ไหน ถ้าเป็นอย่างนั้นท่านแม่คงไม่ต้องให้ข้ามาคอยดูแลเขาแล้ว”
“ท่า
