ี่ยวลี่เธอเห็นสภาพพ่อคุกเข่าอยู่บนพื้นหากยังเฉยชาอีกก็ไม่ใช่คนจริงๆ แล้ว
เธอร้องไห้คุกเข่าลงตรงหน้าพ่อ“คุณพ่อ หนูผิดไปแล้ว ฮือๆ… หนูผิดไปแล้วจริงๆหลังจากนี้หนูไม่กล้าทำอีกแล้ว
ขอโทษ หนูไม่ควรทำลายครอบครัวของคุณ!ขอโทษ… หนูขอโทษ…”เฉินเสี่ยวลี่คุกเข่าอยู่ตรงนั้น กอดพ่อพลางร้องไห้โฮเฉินจื้อฟู่ถอนหายใจ
เวลานี้หญิงคนนั้นยืนมองฉากนี้ น้ำตาอดไหลลงมาไม่ได้เธอจ้องเฉินเสี่ยวลี่“คุณอย่าร้องไห้เลย คุณสมควรจะร้องไห้หรือ
ฉันอิจฉาคุณจริงๆ มีพ่อที่รับผิดแทนคุณแบบนี้เต็มใจปกป้องคุณอยู่ด้านหน้าพ่อที่ยอมคุกเข่าให้คนอื่น!
แต่สามีฉันล่ะ หลังเกิดเรื่องขึ้น เขาไม่กลับบ้านมาสักครั้งเดียวแค่บอกฉันว่า หยากันเถอะ!ฉันก็เป็นผู้หญิง ฉันควรถูกรังแกเหรอ
พ่อของลูกชายฉันอยู่ที่ไหน”หญิงสาวพูดไปพูดมาก็พลันทรุดลงกับพื้นสถานการณ์เสียการควบคุมอีกครั้ง
ในเวลานี้ เด็กชายเห็นแม่ร้องไห้ก็รีบวิ่งเข้าไปกอดแม่มือเล็กเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของแม่เขาสะอื้นไห้ น้ำตาคลอเบ้าพูด
“แม่ฮะ อย่าร้องไห้ ผมจะปกป้องแม่!ผมโตแล้วผมจะปกป้องแม่เอง!”หญิงสาวทนไม่ไหวอีก เธอร์้องไห้โฮ
ผ่านไปสักพัก คนที่มุงดูมากขึ้นเรื่อยๆเฉินจื้อฟู่ถอนหายใจ เขาพยุงหญิงสาวขึ้นมา“คุณนาย ผมผิดไปแล้ว คุณเอาเงินกลับไปเถอะ
รอลูกสาวผมหายดีแล้ว ผมจะพาเธอไปขอโทษคุณที่บ้านหวังว่าคุณจะยกโทษให้เธอ”หญิงสาวเช็ดน้ำตา มองเฉินเสี่ยวลี่
“คุณควรจะขอบคุณที่มีพ่อที่ดี”พูดจบหญิงคนนั้นก็จากไปบอ
