งหญิงสาวหลังเห็นฉากนี้ก็เบิกตาโตมองเฉินจื้อฟู่ด้วยความสงสัย
เขาเงยหน้ามองหญิงคนนั้นเด็กชายอายุไม่มาก ประมาณสิบห้าขวบ“คุณแม่… มีอะไรเหรอฮะ”
หญิงคนนั้นแอบเช็ดน้ำตา “ไปพยุงคุณลุงขึ้นมาสิจ๊ะ”เด็กชายพยักหน้า เดินมาข้างเฉินจื้อฟู่อย่างระมัดระวังมองเขาแล้วพูดด้วยเสียงเยาว์วัย
“คุณลุง คุณลุงลุกขึ้นมาเถอะฮะผู้ชายอกสามศอกเลือดไหลเหงื่อไหลไม่หลั่งน้ำตายิ่งคุกเข่าไม่ได้นะฮะ
แม่บอกว่าเข่าผู้ชายดุจทองคำ จะคุกเข่ามั่วซั่วไม่ได้”เฉินจื้อฟู่มองเด็กชายคนนี้ ในใจรู้สึกผิดเหลือแสนตอนนี้เขาที่ซื่อตรงเข้าใจแล้ว
ลูกสาวไม่ใช่แค่ทำลายผู้หญิงคนหนึ่ง แต่ยังทำลายทั้งครอบครัว!นึกถึงตรงนี้ เฉินจื้อฟู่ยิ่งรู้สึกผิดในใจแม้เขาก็รู้ว่า หากไม่ใช่ลูกสาวเขา ผู้ชายก็อาจยังจะนอกใจ
แต่ต้องไม่ใช่ลูกสาวเขาไปทำลายครอบครัวคนอื่นเด็ดขาดเขาไม่เพียงรู้ว่าเข่าของผู้ชายดุจทองคำเขายังรู้ว่าผู้ชายคุกเข่าให้ฟ้าดินให้พ่อแม่
แต่จะไม่คุกเข่าให้คนอื่น ทว่า… ในฐานะพ่อเขายอมเสียเกียรติ หวังแค่ว่าอนาคตของลูกสาวจะไม่ได้รับผลกระทบเขารู้วาลูกสาวเจอสถานการณ์สิ้นหวังไม่รู้ควรทำอย่างไร
จึงเลือกฆ่าตัวตายเหมือนหลบหนีเฉินจื้อฟู่เต็มใจเผชิญหน้า เรื่องพวกนี้แทนลูกสาวเดิมทีเฉินจื้อฟู่คิดแค่เป็นเรื่องน่าละอาย
นึกไม่ถึงว่าจะเห็นครอบครัวหนึ่งที่ถูกทำลายนึกถึงตรงนี้ เฉินจื้อฟู่ยิ่งอยากขอโทษเวลานี้พลันมีหญิงสาวในชุดผู้ป่วยวิ่งออกมา
ไม่ใช่ใครอื่นก็คือเฉินเส
