คอ ผมไปกับคุณด้วย!”
พูดจบ เฉินชางก็พาเสี่ยวเคอขึ้นรถพยาบาลวิ่งไปยังโรงเรียนศิลปะ เฉินชางพาเสี่ยวเคอกับเฒ่าหลิวคนขับรถไปยังประตู คุณป้าเจ้าของหอตกใจจนอึ้งแล้วรีบร้อนให้ทาง เฉินชางนึกไม่ถึงแม้แต่น้อยว่าการมาหอพักหญิงเป็นครั้งแรกของตัวเองจะกลับกลายเป็นแบบนี้ คิดดังนั้น เขาก็อดเศร้าไม่ได้
เสี่ยวโหรวเห็นเฉินชางเข้ามาก็รีบบอก “พี่เฉิน ตอนเที่ยงหนูมีคาบเลยไปเรียน แต่กลายเป็นว่ากลับมาก็เห็นเสี่ยวลี่เป็นแบบนี้แล้ว” ใบหน้าของเสี่ยวโหรวเต็มไปด้วยน้ำตาและความหวาดกลัว กระทั่งมีความเสียใจ! “หนูควรจะดูเธอไว้…” เฉินชางอดพูดไม่ได้ “ไม่เกี่ยวกับเธอหรอก ไม่ต้องห่วงนะ”
เวลานี้เฉินชางกำลังจะออกประตู หญิงอายุสามสิบกว่าปีคนหนึ่งก็วิ่งออกมาพลางหอบแฮ่ก “สวัสดีค่ะ ฉันเป็นโค้ชของเฉินเสี่ยวลี่ ชื่อหยางถิง ฉันขอไปโรงพยาบาลกับพวกคุณนะคะ” หลังผู้หญิงคนนี้รู้ตัวตนภายนอกของเฉินชางก็ตัดสินใจจะตามไปโรงพยาบาลทันที นักเรียนของชั้นเรียนตัวเองฆ่าตัวตาย หยางถิงที่เป็นโค้ชกังวลใจจะแย่แล้ว เรื่องป้ายผ้าในรั้วโรงเรียน เธอก็รู้ โรงเรียนก็ดำเนินการมาตรการบางอย่างแล้ว หยางถิงไม่เคยเห็นพ่อแม่ของเฉินเสี่ยวลี่ เดิมทีอยากติดต่อพ่อแม่ แต่ยังไม่ทันได้ติดต่อ ก็เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นแล้ว
ตอนนี้หยางถิงก็ร้อนรนใจมาก เฉินเสี่ยวลี่ในเวลานี้ยังไม่หมดสติ แค่ฟุบไอเป็นเลือดอยู่บนพื้น จมูกมีเลือดกำเดาไหลออกมา หลังเฉินชางเห็นฉากนี้ก็วิเคราะห์สาเห
