ายกาจกว่าคุณชายเยี่ยน ชิงที่หนึ่งไปได้?!”
……
พวกหลิวเจี้ยนถงยังเบียดเข้าไปไม่ถึงก็ได้ยินประโยคนี้ ทุกคนล้วนตื่นตะลึง
“อะไรนะ?! ที่หนึ่งคือใครนะ?” จูซานคุ้นเคยกับชื่อเต็มของจูชีดียิ่ง เขาเบียดไปข้างหน้าทันที “คนที่อยู่ข้างหน้า รบกวนท่านพูดอีกครั้งได้ไหมว่าใครสอบได้ที่หนึ่ง?”
ข้างหน้ามีคนตอบกลับมาว่า “จูซุ่นเต๋อ”
“ใช่จูซุ่นเต๋อจากหมู่บ้านสกุลจูในตำบลอันจิ่วหรือเปล่า?” ไม่เพียงแต่จูซาน กระทั่งอาจารย์เสินก็ยังอดพลุ่งพล่านใจขึ้นมาไม่ได้ ร้องถามมาเสียงดัง
เมื่อมีคนตอบว่า ‘ใช่’ ทุกคนพลันฮือฮา
โดยเฉพาะจูซาน เขาตื่นเต้นยินดีจนกระโดดโลดเต้น “เจ้าเจ็ด ได้ยินไหม เจ้าสอบผ่านแล้ว สอบผ่านแล้ว”
เขาปราดเข้ามาสวมกอดจูชีราวกับติดปีก
“ได้ยินไหม เจ้าเจ็ด คือเจ้า ที่หนึ่งของการสอบเสี้ยนซื่อ เจ้าสอบได้ที่หนึ่งแล้ว!”
“เจ้าได้ที่หนึ่งของอำเภอ!”
“เจ้าสอบผ่านแล้ว!”
……
ทันใดนั้น ดวงตาก็พลันแดงก่ำ
มารดาบอกไว้แต่แรกแล้วว่าจูชีมีความจำเป็นเลิศ แม้ยากจะสอบได้ซิ่วไฉ แต่ถงเซิงยังพอมีหวัง
แต่จูซานอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่าน้องชายของเขาจะได้ความเพียงนี้ ลงสอบครั้งแรกก็สอบได้ที่หนึ่งของอำเภอ!
“ท่านพ่อ ท่านได้ยินไหมขอรับ ศิษย์พี่ซุ่นเต๋อสอบได้ที่หนึ่ง เขาได้ที่หนึ่งเชียวนะ!” เสินกวงจี้ก็ดีใจแทนจูชีด้วยเช่นกัน วิ่งไปถึงเบื้องหน้าบิดาด้วยความยินดีปรีดา “ท่านพ่อ ท่านได้ยินไหมขอรับ?”
หลิวเจี้ยนถงตะลึงอยู่ตรงนั้น ทั้งยินดีและกัง
