วลใจในคราวเดียวกัน
เขาย่อมจะดีใจแทนจูชี ขณะเดียวกันก็กังวลใจแทนตัวเอง
จูชีเข้าสำนักศึกษามาคนสุดท้าย ลงสนามสอบครั้งแรกก็สอบได้ที่หนึ่งของอำเภอแล้ว ส่วนเขาเล่า?
เขาเข้าสำนักศึกษาตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ จวบจนตอนนี้ก็สิบปีเศษแล้ว ทว่า…
คิดถึงตรงนี้ก็พลันปวดใจ
หากมิใช่เพราะเบียดเข้าไปไม่ได้ เขาก็อยากเข้าไปเห็นด้วยตาตนเองเสียเดี๋ยวนั้นว่าบนประกาศมีชื่อของตนหรือไม่
คนรอบข้างได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวก็หันมองมาทางนี้
ใครบางคนร้องว่า “ที่หนึ่งของอำเภออยู่ทางนั้น”
วาจาประโยคนั้นดังขึ้นก็มีคนล้อมเข้ามามากมายกว่าเดิม
“อะไรนะ?! ที่หนึ่งของอำเภออยู่ที่นี่?”
“ไหนข้าขอดูหน่อย ข้าอยากเห็นเหมือนกันว่าเป็นใครที่มีความสามารถปานนี้ ถึงขั้นแย่งที่หนึ่งไปจากคุณชายเยี่ยนได้”
“ข้าก็อยากเห็นเหมือนกัน”
……
คนทั้งหลายเจ้าผลักข้า ข้าผลักเจ้า ไม่ทันไรตำแหน่งของพวกจูชีก็เปิดเผยออกมาต่อหน้าทุกคน
ขณะเดียวกัน เยี่ยนเหออันก็ได้ยินจากปากคนรอบข้างว่าตนเองไม่ใช่ที่หนึ่งของอำเภอ
ได้ยินดังนั้น เขาเองยังแทบไม่อยากเชื่อ “ไม่ใช่ข้า?!”
“เป็นไปได้อย่างไร?!”
“เข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า?”
การตอบสนองอันดับแรกของเขาก็คือบอกให้บ่าวรับใช้ไปดูชื่อบนประกาศให้ชัดเจน ห้ามดูผิด
เขาเป็นถึงคุณชายเยี่ยนเชียวนะ ทำไมแค่ที่หนึ่งของอำเภอก็คว้ามาไม่ได้?
ทันใดนั้น ความเคลื่อนไหวของฝูงชนก็ชักนำสายตาของเขาไปทิศทางหนึ่ง
เขาสามารถมองเห็นผู้ชายที่ถูกคนอื่นกอด
