บทที่ 637 แม้มีความสุขก็ล้วนมีส่วนที่ทุกข์ใจเช่นกัน
เมื่อเดินมาถึงระเบียงทางเดิน จูซานก็ย้ายเก้าอี้ตัวหนึ่งมาให้หลิวเจี้ยนถงนั่งด้วยสีหน้าเกรงใจ
สุดท้ายเพื่อให้จูชีอาบน้ำ เขาก็ไล่คนออกมา
วิ่งวุ่นมาทั้งวันใครจะไม่เหนื่อย ใครจะไม่อยากพักผ่อนในห้องเล่า?
แต่หลิวเจี้ยนถงเป็นคนดีและคุยด้วยได้ ไม่เช่นนั้นเรื่องแบบนี้ใครจะสบายใจได้เล่า?
“ความสัมพันธ์พวกเจ้าพี่น้องดีมากจริง ๆ!” หลิวเจี้ยงถงมีสีหน้าอิจฉา
“ล้วนเกิดจากแม่คนเดียวกัน จะมีพี่น้องที่ไหนมีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีด้วยหรือ?” จูซานยิ้ม “อีกทั้งเจ้าเจ็ดยังเป็นข้าที่เฝ้ามองมาตั้งแต่เกิด ช่วยเลี้ยงดูมากับมือตั้งแต่เด็กจึงชินเสียแล้ว”
ในบ้านมีพี่น้องหลายคน เย่อวี๋หรานไม่สามารถให้กำเนิดลูกสาวมานานมากแล้วจึงไม่มีทางเลือก มีเพียงผู้เป็นพี่ชายที่ต้องรับหน้าที่ ‘เลี้ยงดู’ พวกน้องชายเท่านั้น
ในบรรดานั้นจูต้าและจูเอ้อร์โตกว่าเขาจนสามารถไปช่วยงานในไร่ได้ ในยามนั้นจูซานที่ยังร่างกายไม่แข็งแรงนักจึงกลายเป็นเป้าหมายหลักที่ต้องดูแลพวกน้องชาย
ตั้งแต่จูอู่ลงไป ไม่มีใครที่เขาไม่เคยเลี้ยงดู
เหตุใดจึงเริ่มตั้งแต่จูอู่ และไม่เริ่มที่จูซื่อหรือ?
เพราะยามที่จูซื่อเกิด เขายังเด็กอยู่เช่นกัน พี่ชายทั้งสองคนจึงเป็นผู้ดูแลด้วยตัวเอง
เพียงแต่เมื่อจูต้าและจูเอ้อร์เริ่มไปช่วยงานที่ไร่ จูซื่อก็เริ่มไปเที่ยวเล่นกับจูซาน ความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคนจึงยิ่งดีขึ้น
หลิวเจี้ยนถ
