บทที่ 633 คนทึ่มผู้นี้ไม่ถูกนายอำเภอทำให้ตกใจกลัว
อีกด้านหนึ่งจูซานก็เอากระดาษแผ่นนั้นกลับไปให้อาจารย์เสิน
แม้จะรู้หนังสือแต่ก็ไม่ได้เข้าใจทั้งหมด ยังกังวลว่าตัวเองอาจเข้าใจผิดไป เขาส่งสิ่งนั้นให้อาจารย์เสิน “น้องเล็กหลิวให้สิ่งนี้ข้ามาขอรับ”
อาจารย์เสินหยิบของสิ่งนั้นไป สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
เมื่อครู่ยามที่พวกหม่าหงคั่วสร้างปัญหา ความจริงเขาก็มองเห็น เพียงแต่ด้านหลังมีคนเรียงแถวอยู่มาก จึงมองได้ไม่ชัดเจนนัก
หลังจากรับมา หลิวเจี้ยนถงก็เรียกจูซาน ในใจเขาคาดเดาไว้อยู่ไม่น้อย
ยังดีที่หลังจากพวกเด็ก ๆ เข้าไปหมดก็ไม่มีเรื่องอันใดเกิดขึ้นอีก
“อาจารย์เสินขอรับ นี่…คงไม่ใช่สิ่งที่ท่านเตือนข้าก่อนหน้านี้หรอกนะขอรับ?” จูซานสังเกตเห็นท่าทีที่แปลกไปของอาจารย์เสิน จึงถามประโยคหนึ่งเพื่อยืนยัน
อาจารย์เสินพยักหน้าเล็กน้อย “อืม!”
“เป็นพวกคนเมื่อครู่หรือขอรับ?” จูซานคิดจะมองตามไปที่คนเหล่านั้น
“อย่ามอง!” อาจารย์เสินราวกับเห็นกองกำลังก็ไม่ได้มองอีก มุมปากของเขาขยับเล็กน้อยแล้วพูดว่า “เรื่องนี้หากไม่ถูกจับได้ก็ไม่มีหลักฐาน ในยามนี้หากมองไปอีกจะถูกหาว่ารบกวนได้ง่าย”
จูซานถอนสายตากลับ อดไม่ได้ที่จะระแวดระวังขึ้นมา “นี่มันมากเกินไปแล้วขอรับ ทุกคนล้วนมาเพื่อสอบ เป็นเรื่องที่ขึ้นอยู่กับความสามารถของแต่ละคน พวกเขามีใจคิดคดโกงเช่นนี้ได้อย่างไร?”
อาจารย์เสินไม่ได้พูดอะไรอีก
การสอบเคอจวี่ก็เหมือนกองทหารนับหม
