บทที่ 632 เข้าสู่สนามสอบ
ตำบลอี้คังเป็นตำบลใหญ่เมื่อเทียบกับตำบลอันจิ่ว แต่ถ้าเทียบกับตำบลใหญ่ ๆ ตำบลอื่นก็ไม่คู่ควรให้กล่าวถึงแล้ว
ด้วยข้อจำกัดเช่นนี้ก็ไม่อาจไปคาดหวังได้ว่าห้องสอบ*[1] จะดีมาก ถ้าเจ้าโชคไม่ดีถูกจัดให้อยู่ในห้องที่ฝนซึมหรือได้อยู่ในห้องที่เหม็นอับก็ไม่อาจโทษใครได้
สถานที่สอบของราชสำนักเซินถู ไม่ว่าจะมีขนาดใหญ่หรือเล็กล้วนหันหลังให้ทิศเหนือ หันหน้าเข้าหาทิศใต้
การสอบเสี้ยนซื่อมีทั้งสิ้นสี่รอบ สอบต่อเนื่องกันสี่วัน
ฟ้ายังไม่สว่าง บริเวณหน้าที่ว่าการก็มีคนมารวมตัวกันอยู่จำนวนมากแล้ว ต่อให้เป็นตำบลขนาดเล็กที่อยู่ตามชายแดน ในเวลาเช่นนี้ก็มีผู้คนพลุกพล่าน คึกคักอย่างยิ่ง
บัณฑิตทั้งหลายหอบหิ้วสัมภาระเข้าสอบต่อแถวรออย่างสงบ
เมื่อจูชี เสินกวงจี้ หลิวเจี้ยนถง และศิษย์ร่วมสำนักคนอื่น ๆ มาถึง แถวยังไม่ยาวมากนัก
พวกเขาเดินเข้าไปต่อแถว อาจารย์เสินยังกำชับว่า “ดูแลสัมภาระเข้าสอบของตัวเองให้ดี เข้าใจไหม?”
จูชี เสินกวงจี้ หลิวเจี้ยนถง และคนอื่น ๆ พยักหน้า
ภายในสัมภาระเข้าสอบล้วนเป็นของสำคัญ มีทั้งพู่กัน หมึก กระดาษ แท่นฝนหมึก ใบอนุญาตเข้าสอบ รวมถึงอาหารสำหรับรับประทาน
ถ้าถูกใครฉวยโอกาสยัดกระดาษใส่ในสัมภาระของพวกเขาแล้วถูกคนตรวจสอบขึ้นมา ก็สามารถทำให้พวกเขาต้องถูกกล่าวหาว่าโกงข้อสอบได้เลยทีเดียว
ถ้าต้องแบกรับความผิดเช่นนี้ ชั่วชีวิตก็อย่าฝันเลยว่าจะได้สอบเคอจวี่อีก
ด้วยเหตุนี้ ทั้งอ