่เป็นสิ่งที่เขาเคยเห็นก็จะไม่มีทางลืม
ด้วยเหตุนี้ อาจารย์เสินจึงให้เขาท่องจำตำราอีกหลายเล่ม เขาจึงตอบออกมาอย่างไม่มีตกหล่น
แม้จะเป็นสิ่งที่พบเห็นได้น้อย แต่ตราบใดที่เป็นสิ่งที่อยู่ในตำรา และเขาอ่านตำราเล่มนี้จบไปแล้วพอดีก็ไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน
การสอบดำเนินไปได้ระยะหนึ่งแล้ว อวี้หงซิ่นนายอำเภอของตำบลอี้คังก็ไม่ได้นั่งเฉยอีก พาคนเดินไปรอบสนามสอบ
เมื่อนายอำเภอเดินผ่าน มีคนไม่น้อยที่แสดงสีหน้าตึงเครียดออกมา อีกทั้งพู่กันยังไม่มั่นคงและค้างอยู่บนกระดาษคำตอบ
ทันใดนั้น คนผู้นั้นก็ส่งเสียงคร่ำครวญออกมา
“ในสนามสอบห้ามส่งเสียงดัง!”
เจ้าพนักงานไม่ได้สนใจมากถึงเพียงนั้น สั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ฝีเท้าของนายอำเภออวี้หงซิ่นไม่ได้หยุดเดิน ยังคงก้าวเดินไปข้างหน้าต่อตามจังหวะของตัวเอง
การสอบเสี้ยนซื่อทุกปีล้วนต้องมาอยู่หลายครา เขาจึงชินเสียแล้ว ไม่ได้เห็นใจเรื่องพวกนี้แม้แต่น้อย
หากแม้แต่นายอำเภอเล็ก ๆ ยังทำให้ ‘ตกใจกลัว’ ได้เช่นนี้ หลังจากนี้หากต้องสอบฝู่ซื่อ สอบเยวี่ยนซื่อ สอบเซียงซื่อ หรือแม้แต่เข้าเฝ้าฝ่าบาทเช่นนั้นจะเป็นอย่างไรเล่า?
ตราบใดที่ไม่สร้างปัญหามากเกินไป อย่างมากเขาก็พูด ‘ตักเตือน’ ไปสักประโยค แต่หากอยู่ต่อหน้าฝ่าบาท หากทำผิดพลาดอาจร้ายแรงถึงขั้นหัวขาดได้
หรือหนักหน่อยขุนนางผู้คุมสอบก็อาจถูกลากเข้าไปเกี่ยวพันด้วย
ในขณะที่เดินไปอยู่นั้นเอง นายอำเภออวี้หงซิ่นก็หยุดอยู่ข้างจูชี
เพราะเขาพบ
