นใดนั้น ในใจเมิ่งซีรู้สึกคาดหวังขึ้นมา!
เฉินชางคงไม่ลืมเธอหรอก
เฉินชางยิ้ม พร้อมพูดกับทุกคนว่า “แน่นอนอยู่แล้วครับ อาจารย์เมิ่งเป็นอาจารย์ของผม ผมจะต้องเก็บของดีไว้ให้อาจารย์ของตัวเองอยู่แล้ว!”
ทุกคนต่างส่งเสียงอุทานอย่างหมั่นไส้และส่งสายตาอิจฉาริษยา ก่อนจะแยกย้ายกันไปทำงาน
เมิ่งซีกลับดีใจมาก!
แม้ไม่แสดงสีหน้า ในใจกลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและพึงพอใจ
หลังจากเฉินชางพาเมิ่งซีเข้าไปในห้องทำงาน
เฉินชางก็ใช้กุญแจเปิดลิ้นชักช่องหนึ่ง นี่เป็นสิทธิพิเศษที่หัวหน้าพยาบาลให้เฉินชางคนเดียว จากนั้นเขาก็หยิบวิทยานิพนธ์เล่มหนาออกมาพร้อมยิ้มพูด “อาจารย์เมิ่ง คุณลองดู นี่วิทย ยานิพนธ์ปริญญาโทของผม”
เมิ่งซีอึ้งไปทันที
เธอรับวิทยานิพนธ์ที่เข้าเล่มเสร็จเรียบร้อยแล้วจากมือเฉินชาง หน้าปกเขียนไว้ว่า ‘มาตรฐานและวิธีการจำแนกประเภทภาวะหลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกขาด’
“วิทยานิพนธ์จบการศึกษา
ผู้ประพันธ์ เฉินชาง
อาจารย์ที่ปรึกษา เมิ่งซี”
เมิ่งซีเห็นแล้วมือสั่นจนวิทยานิพจน์ในมือร่วงลงบนโต๊ะ
เมิ่งซีอึ้งไปทันที!
เฉินชางยิ้ม “อาจารย์เมิ่ง นี่คือผลงานระหว่างศึกษาระดับปริญญาโทของผม คุณเป็นอาจารย์ที่ปรึกษา คุณไม่ต้องดูหน่อยเหรอครับ”
เมิ่งซีงุนงงขึ้นมาทันที
เธ
