ูกศิษย์ของตนได้ดี เธอภูมิใจมากจริงๆ
เธอจะสร้างปัญหาให้ลูกศิษย์ของตนไม่ได้!
เพราะฉะนั้นเธอจึงยิ้มมาโดยตลอด พูดคุยกับทุกคนอย่างมีความสุข
เมิ่งซีไม่มีพ่อมาตั้งแต่เด็ก
แม่หล่อหลอมให้เธอเป็นคนใจกว้าง
กับเฉินชาง เมิ่งซีเป็นทั้งอาจารย์เป็นทั้งเพื่อน มีการล้อเล่นกันแบบเพื่อน มีความเป็นห่วงเป็นใยในแบบของอาจารย์ เพราะฉะนั้น เฉินชางไม่ได้มอบหมายงานให้เธอ เธอก็ไม่โกรธ ก็เหมือน นกับลูกไม่ซื้อของขวัญให้แม่ คนเป็นแม่จะโกรธไหม
แน่นอนว่าไม่!
เฉินชางเดินตามทุกคนไปที่ห้องทำงานนอกห้องผ่าตัด ตอนที่เตรียมจะเข้าห้องเปลี่ยนชุดนั่นเอง
เฉินชางรีบเรียกเมิ่งซีไว้ “เดี๋ยวก่อนครับอาจารย์เมิ่ง ผมมีบางอย่างอยากให้คุณช่วยดูให้ผมหน่อย!”
ปกติเฉินชางก็ถือว่าเคารพอาจารย์เมิ่งมาก
หลังจากเมิ่งซีได้ยินแล้วเผยรอยยิ้มทันที “ได้ค่ะ!”
จู่ๆ ทุกคนก็ชะงักฝีเท้า!
“จริงด้วย! อาจารย์เมิ่งยังไม่มีหน้าที่เลย!” สวีจื่อหมิงยิ้มพูด
ทุกคนมองเฉินชาง “ศาสตราจารย์เฉินจะต้องเก็บของดีไว้ให้อาจารย์เมิ่งอย่างแน่นอน! ยังต้องคิดอะไรอีก”
เมิ่งซีอึ้งงันไป!
ตอนแรกคิดว่าเฉินชางมีอะไรให้ช่วย
ทว่า…
หลังจากเธอได้ยินคำพูดของทุกคนก็อดอึ้งไม่ได้!
จู่ๆ เธอก็นึกบางอย่างขึ้นได้…
ทั
