ฉันก็ยอมโสดสิบกว่าปีเพื่อรอเขา
คุณดูสิว่าเฉินชางหล่อแค่ไหน แถมยังมีความสามารถอีก แต่จุดสำคัญก็คือความหล่ออยู่ดี!
ส่วนคุณน่ะ เหล่าหม่า ถ้าคุณมีเวลาว่างก็หัดเรียนรู้จากเฉินชางเข้าไว้!
ช่างเถอะ คุณเรียนไม่ไหวหรอก! มันคือพรสวรรค์!”
เหล่าหม่าแทบจะร้องไห้จริงๆ แล้ว!
เวลานี้ เขาไม่อยากจะมีเรือนโบราณหลายหลังที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษหรือว่าโบราณวัตถุที่สะสมไว้พวกนี้แล้ว ไม่เอาแล้ว!
…
วันเสาร์ใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว
งานที่เฉินชางดูแลอยู่ถูกระงับเอาไว้ชั่วคราว
ตอนนี้มีเรื่องหนึ่งที่สำคัญเป็นอย่างมาก นั่นคือก็คือการก่อตั้งบริษัทและจัดสรรสัดส่วนหุ้น
เฉินชางยังคงให้ความสนใจกับเรื่องนี้อย่างยิ่ง!
ทางฝั่งโฮเวิร์ดกลับมานานแล้ว ในช่วงเย็นวันศุกร์ที่กำลังจะเลิกงาน โฮเวิร์ดได้โทรมาหาเฉินชาง
“เฉิน พอจะว่างไหม”
เฉินชางพยักหน้า “อืม เพิ่งเลิกงานน่ะ!”
โฮเวิร์ดเอ่ยอย่างมีลับลมคมนัย “เฉิน วันนี้ผมไปเจอเพื่อนคนหนึ่งมา ได้ยินว่าพอจะช่วยแนะนำคนใหญ่คนโตให้พวกเราได้!”
เฉินชางตะลึงไปเล็กน้อย
คนใหญ่คนโตเหรอ
ใหญ่ขนาดไหนกันล่ะ
แต่ว่า เฉินชางก็ไม่สะดวกจะคุยเรื่องทางโทรศัพท์เหมือนกัน จึงเอ่ยว่า
“โอ้ คุณอยู่ที่ไหนเหรอ ผมจะไปหาเดี๋ยวนี้
