้เข้าเรียนในสำนักศึกษา
ถึงอย่างไรในช่วงปีที่ผ่านมา เขาก็เห็นอยู่กับตาว่าความเป็นอยู่ของสกุลจูดีขึ้นเรื่อย ๆ
ในอดีตจูต้าเหนียงก็เคยพูดไว้ว่านางอยากส่งต้าเป่าและเอ้อร์เป่าเข้าเรียนด้วยเช่นกัน แต่ฐานะทางบ้านไม่อำนวยจึงเลือกส่งจูซุ่นเต๋อเข้าเรียนก่อน
ดังนั้นเมื่อเย่อวี๋หรานเอ่ยถึงเรื่องนี้ เขาจึงผงกศีรษะน้อย ๆ “เข้าเรียนเร็วหน่อยก็ดีเหมือนกัน ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเฉลียวฉลาด ไม่ควรปล่อยให้พรสวรรค์ของพวกเขาต้องเสียเปล่า เข้าเรียนแต่เนิ่น ๆ พวกเขาก็จะได้รับการศึกษาตามมาตรฐานเร็วขึ้น…”
“ล้วนเป็นเพราะความใจกว้างของอาจารย์เสิน นับแต่เจ้าเจ็ดเข้าเรียนก็อนุญาตให้พวกเขาสองคนติดตามเรียนรู้จากเจ้าเจ็ด เป็นประโยชน์ต่อพวกเขาไม่น้อย ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะฉลาดเฉลียวจนใครเห็นเป็นต้องชมเหมือนตอนนี้ได้อย่างไร” เย่อวี๋หรานกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “สามารถฝากตัวเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์เสินนับว่าเป็นโชควาสนาของพวกเขา ตอนนี้ฐานะทางบ้านพอจะอำนวยบ้างแล้วก็ย่อมจะส่งพวกเขาเข้าเรียนโดยไว จะได้ไม่ผิดต่อวาสนาระหว่างอาจารย์กับลูกศิษย์”
“เอ๊ะ จะพูดเช่นนี้ก็ไม่ถูกนะ จูต้าเหนียง” อาจารย์เสินโบกไม้โบกมือกล่าวว่า “ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเป็นเด็กดี ข้าสอนหนังสือมานานหลายปีเพียงนี้ก็ยังไม่เคยเจอเด็กที่ฉลาดเหมือนพวกเขามาก่อน อาจารย์คนไหนได้มาเจอเด็กน้อยที่มีพรสวรรค์เช่นนี้ก็ย่อมจะอยากชี้แนะพวกเขาเป็นธรรมดา ท่านส่งพวกเขามาอยู่ในความดูแลของ
