ข้าก็สามารถวางใจได้เลย ข้าจะทุ่มเทสั่งสอนและเข้มงวดกวดขันกับพวกเขาอย่างแน่นอน”
“เช่นนั้นก็รบกวนอาจารย์เสินแล้ว กล่าวตามเหตุผล ท่านช่วยพวกข้าขนาดนี้แล้ว ข้าไม่ควรด้านหน้ามาเอ่ยปาก แต่ภาษิตโบราณว่าไว้ คนเป็นบิดามารดาต้องคิดการณ์ไกลไว้ให้ลูก ๆ” เย่อวี๋หรานเว้นช่วงเล็กน้อยจึงกล่าวต่อไปว่า “แม่อย่างข้าย่อมจะใคร่ครวญเผื่อลูก ๆ ไว้ให้มากหน่อยอย่างเลี่ยงไม่ได้ จะว่าไปแล้ว ข้ามีลูกชายหลายคน แต่กลับไม่ได้ปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างยุติธรรม เฮ้อ…จนถึงตอนนี้ก็ทำได้แค่ส่งเจ้าเจ็ดมาเรียนคนเดียว”
อาจารย์เสินกังขา “จูต้าเหนียง ไฉนจึงกล่าวเช่นนี้?”
ทุกบ้านย่อมมีความลำบากของตนเอง จูต้าเหนียงมีลูกชายหลายคน แต่กลับส่งจูซุ่นเต๋อมาร่ำเรียนคนเดียว อาจารย์เสินไม่เห็นเป็นเรื่องแปลก
ครอบครัวมีฐานะอย่างนั้น สามารถส่งลูกคนหนึ่งมาเรียนได้ก็ไม่เลวมากแล้ว
บรรดาลูกศิษย์ในสำนักศึกษาของเขาหลายคนก็เป็นเช่นนี้ไม่ใช่หรือ?
เขาไม่เข้าใจเสียแล้ว ความไม่ยุติธรรมที่จูต้าเหนียงกล่าวถึงหมายความว่าอย่างไรกันแน่? ยามนี้ฐานะสกุลจูค่อย ๆ ดีขึ้นตามลำดับ นางก็กำลังจะส่งต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ามาเข้าเรียนแล้วไม่ใช่หรือไร?
“อาจารย์เสินก็เห็นเจ้าสามบ้านข้าแล้วใช่ไหม?” เย่อวี๋หรานถาม
อาจารย์เสินพยักหน้า
“อาจารย์เสินคิดว่าเจ้าสามบ้านข้าเป็นอย่างไร?”
อาจารย์เสินนึกถึงจูซานที่ได้เห็นหน้าอยู่บ่อย ๆ จึงกล่าวว่า “สุขุมหนักแน่น มีไหวพริบดี”
กล่าวตามตร
