บทที่ 628 ท่านอย่ามองข้าแบบนั้นสิ
เหวินเหรินซานนึกยินดี ทว่าเขาไม่ได้ตอบกลับมาตรง ๆ แต่ถามหยั่งเชิงว่า “เจ้าถามแบบนี้หมายความว่าอย่างไร? ข้าเป็นผู้ชายนะ จะไปมีความคิดอะไรกับแม่นางที่ยังไม่ออกเรือนคนหนึ่งได้? คำพูดแบบนี้ถ้าลือกันออกไป จะมิทำชื่อเสียงคนเขาเสียหายเอาเรอะ?”
จูอู่พินิจสีหน้าของเหวินเหรินซาน รอยยิ้มขยายกว้างกว่าเดิม “โอ้โห…ท่านรู้ด้วยว่าจะทำให้ชื่อเสียงคนเขาเสียหาย? แล้วเมื่อครู่นี้คืออะไรกัน? อาหญิงหลี่คุยอยู่กับแม่ข้า ท่านกลับพยายามจะเข้าไปมีส่วนร่วมให้ได้…ท่านคิดว่าพวกข้าที่อยู่ข้าง ๆ ตาบอดงั้นรึ? ท่านพูดออกมาให้ชัด ๆ ดีกว่า พวกข้าจะได้ไปสอบถามความเห็นของทางสกุลหลี่ได้ถูก”
“ชัดเจนขนาดนั้นเชียว?” เหวินเหรินซานกระดากอายอยู่บ้าง เขานึกว่าตนเองเก็บงำได้ดีแล้วเสียอีก
จูอู่ยิ้มขณะชนไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ “เหอะ ๆๆ…มีอะไรน่าอาย? หญิงงามพร้อมเป็นที่หมายปองของวิญญูชน ก็เป็นเรื่องธรรมดานี่นา? ท่านมีบุญคุณช่วยชีวิตครอบครัวพวกข้า แค่บอกแม่ข้าเอาไว้ก็พอ แม่ข้าจะได้ช่วยเป็นแม่สื่อให้พวกท่าน…”
คนข้างนอกพูดคุยสัพยอก คนในห้องก็สนทนากันไปได้พอสมควรแล้ว
หลังจากเหวินเหรินซานกับจูอู่ออกไปแล้ว มารดาของหลี่ฉินก็เอ่ยปากกับเย่อวี๋หรานว่า “เด็กคนนี้ไม่เลวเลย ไม่รู้ว่าแม่นางน้อยคนไหนมีวาสนาได้แต่งให้เขา”
เย่อวี๋หรานหัวเราะเบา ๆ “เหรินซานเป็นเด็กดีคนหนึ่ง ตอนนั้นข้าถูกคนใส่ร้ายจนต้องเข้าไปอยู่ในคุกก็ได
