แปลกอะไร แต่ไม่มีแม่นางคนไหนทำให้ข้าใจเต้นแรงได้เหมือนเจ้าสักคน”
……
หลี่ฉินคิดไม่ถึงเลยว่าเหวินเหรินซานจะขวัญกล้าปานนี้ เพิ่งเจอหน้ากันครั้งแรกก็กล้าพูดจาแบบนี้ออกมาแล้ว
ใบหน้าของนางแดงจนไม่รู้จะแดงอย่างไร หลี่ฉินแทบอยากขุดหลุมฝังตนเองเสียเดี๋ยวนั้น
“ท่าน…ท่านรังแกคนอื่น!”
หลี่ฉินตำหนิเขาด้วยความสะเทิ้นอาย
“ข้ารังแกคนที่ไหน? ข้าไม่ได้แตะต้องตัวเจ้า ยืนคุยกันอยู่ห่าง ๆ ขนาดนี้แล้ว…” เหวินเหรินซานตีหน้าบริสุทธิ์ “เจ้าดูเอาเถอะว่าพวกเรายืนห่างกันขนาดไหน? ระหว่างพวกเราสามารถให้คนคนหนึ่งมายืนอยู่ตรงกลางได้สบาย ๆ เลยนะ”
“ข้าไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้” หลี่ฉินขยี้เท้าทั้งใบหน้าแดงก่ำ “ท่านรู้อยู่แก่ใจชัด ๆ ยังจะพูดแบบนี้อีก ท่านหน้าไม่อายเกินไปแล้ว!”
“ข้าพูดอะไร เจ้าก็พูดออกมาสิ เจ้าต้องพูดออกมา ข้าไม่รู้หรอกนะว่าข้าพูดอะไรผิด…” เหวินเหรินซานกล่าว “ถ้าเจ้าไม่ยอมพูดออกมาเสียที ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าตัวเองพูดอะไรผิด? แม่นางหลี่ พวกเราเพิ่งเจอหน้ากันคราแรก เจ้าจะมาใส่ร้ายกันแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ?”
“ข้าเปล่า”
“เปล่าอะไร เจ้าพูดออกมาสิ”
หลี่ฉินจ้องเขาอย่างโมโห นางพูดว่า “ท่านคงเคยพูดแบบนี้กับผู้หญิงมามากมายหลายคนแล้วสินะ? ถึงได้พูดคล่องเสียขนาดนั้น”
“ฮ่า ๆๆ…นี่เจ้าหึงอยู่งั้นรึ?” เหวินเหรินซานหัวเราะ
“ข้าไม่พูดกับท่านแล้ว” หลี่ฉินหมุนกายหนีอย่างโมโห ไม่สนใจเขาอีก
เหวินเหรินซานอ้อมไปขวางหน้านาง แล้วกล่า
