กว่าครั้งก่อนคือ ‘การพบกันโดยบังเอิญ’ เช่นนั้นครั้งนี้ก็เป็นการอนุญาตกลาย ๆ ของผู้อาวุโสในครอบครัวแล้ว
หนุ่มสาวทั้งสองได้พบกันอีกครั้งที่ท้ายเรือนของสกุลจู
เหวินเหรินซานมองนางด้วยดวงตาเป็นประกาย
ดวงหน้าของหลี่ฉินแดงจัด “ท่าน…ท่านอย่าเอาแต่จ้องข้าแบบนั้นสิ…”
เหวินเหรินซานยิ้มกว้าง “ข้าไม่มองเจ้าแล้วจะมองใคร? ที่นี่มีเพียงข้ากับเจ้า”
หลี่ฉินก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม
“ข้ารู้ว่าแม่เจ้าให้เจ้ามา แล้วเจ้าล่ะ? คิดอย่างไร?”
หลี่ฉินเขินอายเกินกว่าจะพูด
เหวินเหรินซานเอ่ยว่า “ที่นี่มีแค่พวกเราสองคน ไม่ต้องอายหรอก เจ้าว่ามาเถอะ เจ้าคิดอย่างไรกับข้า?”
“มีใครเขาถามกันแบบนี้บ้าง?” หลี่ฉินพึมพำ
“ข้าก็เป็นคนแบบนี้แหละ” เหวินเหรินซานยิ้มกว้างกว่าเดิม “ข้าเป็นคนไม่อ้อมค้อม ได้เจอแม่นางที่ชอบพอก็จะรุกไปตรง ๆ ไม่มีทางรอให้นางแต่งให้คนอื่นก่อนค่อยมาเสียใจทีหลังหรอกนะ”
ขณะที่ฝ่ายหนึ่งเขินอาย อีกฝ่ายกลับยิ่งใจกล้ากว่าเดิม
เหวินเหรินซานรู้สึกว่า ตนเองชักจะขวัญกล้าเทียมฟ้าขึ้นไปทุกที
“จริง ๆ นะ! ข้าพูดความจริง ข้าต้องตาเจ้าตั้งแต่แรกเห็น”
“เจ้าน่ารักมาก ข้าไม่เคยเจอแม่นางคนไหนน่ารักเท่าเจ้ามาก่อน”
“ข้าทำมาหากินอะไร แม่บุญธรรมคงบอกเจ้าแล้วกระมัง? ข้าเป็นเจ้าหน้าที่ในที่ว่าการ มักได้ไปที่นั่นที่นี่ในตำบลอยู่บ่อย ๆ ไม่มีเรื่องไหนที่ข้าไม่รู้”
“ถ้าพูดอย่างหน้าไม่อายสักหน่อย จะได้เจอลูกสาวในเรือนชาวบ้านก็ไม่ใช่เรื่อง
