อาดสะอ้าน
เย่อวี๋หรานแค่เห็นคนก็เบิกบานใจแล้ว นำดอกไม้ประดับผมที่เตรียมเอาไว้ล่วงหน้ามาทัดผมให้อีกฝ่าย “เป็นสาวเป็นนาง ทัดดอกไม้เสียหน่อยจึงจะงาม แต่งกายเรียบ ๆ แบบนี้ได้อย่างไร? ดูสิ ดอกไม้ประดับผมอันนี้น้องซูจิ้งของเจ้าเป็นคนทำเชียวนะ ลองส่องกระจกดูสิว่าทัดผมไว้แบบนี้แล้วงามหรือไม่”
จูปาเม่ยยิ้มแย้มอยู่ข้าง ๆ ประคองกระจกส่งมาให้
หากเป็นเมื่อก่อน มารดาของนางกล้าเอาสิ่งของที่นางทำเองไปให้คนอื่น นางคงโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ
ดอกไม้ประดับผมที่งดงามขนาดนี้ ไม่เพียงเปลืองผ้าสิ้นเปลืองเวลาทำเท่านั้น แต่ยังจะทำให้คนอื่นได้หน้าแทนตนเอง นางคงโง่แล้วที่จะยกให้
ทว่าตอนนี้ไม่เหมือนกัน นางทราบว่ามารดาทำเช่นนี้เพราะหวังดีกับนาง นอกจากจะได้มิตรมาเพิ่ม ขณะเดียวกันก็ทำให้นางมีชื่อเสียงที่ดี เรื่องดีงามเช่นนี้ เหตุใดจะไม่ทำเล่า?
คนพูดกันว่าเด็กสาวควรอยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือน ไม่ควรทำตัวเด่น แต่ถ้าไม่มีชื่อเสียงดีงามลือออกไป ผู้ใดจะทราบว่าบ้านเจ้ามีกุลสตรีเพียบพร้อมคนหนึ่งและมาขอดูตัวกันล่ะ?
“พี่ฉิน ท่านดูสิเจ้าคะว่างามหรือไม่งาม?”
กระจกทองแดงถูกส่งมาถึงเบื้องหน้าตนเองแล้ว หลี่ฉินอยากปฏิเสธก็สายเกินไป นางได้แต่บอกว่างามทั้งที่หน้าแดงก่ำ ชมว่าจูปาเม่ยมีฝีมือ อายุน้อยเท่านี้ก็ปักดอกไม้ที่งดงามเช่นนี้ได้แล้ว ไม่เหมือนนาง โตมาขนาดนี้ยังทำได้เพียงเย็บเสื้อผ้า แต่ดอกไม้ที่สวยงามเช่นนี้ นางทำไม่เป็นหรอกนะ
“ฮ่า ๆๆ…
