กคน ส่งคนสมองทึ่มไปเรียนเสียอย่างนั้น…
จะพูดให้น่าฟังอย่างไร เจ้าทึ่มก็ยังเป็นเจ้าทึ่มอยู่ดีไม่ใช่รึ?
คนสมองทึ่มคนหนึ่งจะไปสอบตำแหน่งอะไรได้?
คอยดูเถอะ ถึงตอนนั้นเดี๋ยวก็ต้องพึ่งพาต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าของนาง
แม่หลิ่วไม่ยอมรับว่าแท้จริงแล้วนางอิจฉาเย่อวี๋หรานไม่มากก็น้อย ไม่เพียงคลอดลูกมากเท่านั้น แต่เลี้ยงลูกก็รอด คนก็ยังมีนิสัยเข้มแข็ง ถึงจะแต่งเข้าสกุลจูไปแล้ว ทว่าอยากทำอย่างไรก็ทำอย่างนั้น
แล้วลอบมองไปทางพ่อหลิ่ว นางไม่มีความกล้าแบบนั้นหรอก
อุ่นอาหารรอแล้วรอเล่าก็ยังไม่เห็นคนมาเสียที ด้วยความโมโห พ่อหลิ่วจึงบอกให้ทุกคนกินข้าวเสียให้หมด ไม่ต้องเหลือไว้ให้ลูกสาวกับลูกเขย
มีลูกสาวบ้านไหนกลับบ้านเดิมกันตอนมืดค่ำบ้าง?
ถ้าพวกนางกล้ามาหาตอนฟ้ามืด เขาก็กล้าไล่พวกนางออกไป
ส่วนว่าถึงที่สุดแล้วจะไล่หรือไม่ไล่นั้นก็ไม่อาจรู้ได้ เพราะพ่อหลิ่วไม่มีโอกาสได้ทำเช่นนั้น จวบจนฟ้ามืด หลิ่วซื่อกับจูต้าก็ยังไม่ปรากฏตัว
เพราะความโมโห เย่อวี๋หรานจึงไม่ถามไถ่เรื่องกลับบ้านเดิมของหลิ่วซื่อและจูต้าอีกเลย
ตอนที่หลี่ซื่อมารายงาน นางก็เพียงตอบรับด้วยสีหน้าเรียบเฉย “อืม ข้ารู้แล้ว”
ครั้นสัมผัสได้ว่าแม่สามีอารมณ์ไม่ดี หลี่ซื่อจึงไม่พูดมาก พูดสิ่งที่ควรพูดจบแล้วก็ล่าถอยออกไปทันที
จนกระทั่งหลี่ฉินมาเยือน เย่อวี๋หรานค่อยอารมณ์ดีขึ้นมา
“แม่บุญธรรม ข้ามาอวยพรปีใหม่ให้ท่านเจ้าค่ะ!”
หลี่ฉินสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ แต่งกายสะ
