นหายใจพูดไม่ได้ “พวกคุณนี่ละก็ อย่าทำหน้าแบบนี้สิ
ไม่เชื่อลองถามอาจารย์เฉินดูสิว่าเขาใช้ความอุตสาหะกับงานนี้ไปมากเท่าไร! ทุ่มเทความพยายามกับมันไปมากขนาดไหน!”
เฉินชางพยักหน้า “ครับ ใช่ ลำบากมากจริงๆ!”
ทุกคนมีสีหน้าเคลือบแคลง ไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด
เฉินชางอดกุมหน้าผากถอนใจพูดไม่ได้ “จริงๆ นะครับ!
อย่างน้อย…ก็หนึ่งสัปดาห์!
ไม่สิ สองสัปดาห์! ผมเพิ่งนึกได้ว่าตั้งแต่เริ่มวิธีการนี้ผมก็เริ่มวางแผนเนื้อหาแล้ว รวมหน้าหลัง…อืม เป็นเวลาสองสัปดาห์!”
เฉินชางรู้สึกว่านี่น่าจะมากแล้วละมั้ง
หลังคนรอบข้างได้ยินต่างก็มีสีหน้าโล่งอกเหมือนคิดไว้แล้วเชียว
เห็นไหมล่ะ!
แค่สองสัปดาห์!
และหลังสวีจื่อหมิงได้ยิน เขาก็เกือบกระอักเลือดออกมา
เวลานี้เขาเข้าใจเรื่องหนึ่ง เวลาอวด ห้ามให้เฉินชางอยู่ด้วย ไม่งั้นจะถูกอัดคาที่ได้!
สวี่จื่อหมิงสูดหายใจลึก!
…
สวีจื่อหมิงมีความรับผิดชอบมาก เขาวิ่งกลับไปกลับมาด้วยเรื่องสิทธิบัตรนี้
ระยะเวลาในการต่อคิวยื่นสิทธิบัตรยาวนานกว่าการยื่นวิทยานิพนธ์มาก
ระหว่างที่รอถึงคิวก็อาจเกิดเรื่องถูกคนขโมยสิทธิบัตรไปเสียก่อน
ถ้าบอกว่าระยะเวลาของวิทยานิพนธ์นับเป็นหลักเดือน งั้นสิทธิบัตรก็ต้องนับเป็นห
