บทที่ 622 สีหน้าเปลี่ยน โกรธคนแทบตาย
เสียงตะโกนของหลิวซื่อทำลายความเงียบสงบในสกุลจู หยุดบรรยากาศยามเช้าที่อบอุ่นและรื่นเริงในทันใด
หลี่ซื่อและหลินซื่อต่างสับสน วันแรกของปีใครจะได้กลับบ้านเดิม ไม่ใช่ว่าตกลงกันไปนานแล้วหรือ จะมาเปลี่ยนตามใจตัวเองได้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
สองสามครั้งแรกเรื่องกลับบ้านเดิม พูดได้ว่าเป็น ‘เรื่องเล็ก’ แต่ในช่วงปีใหม่ เป็นเรื่องยากสำหรับผู้หญิงที่แต่งงานแล้วจะกลับบ้านเดิม เพื่อพาลูกและสามีกลับไปหาบ้านเดิมสักครั้ง ให้บ้านเดิมได้เห็นว่ากลมเกลียวกันหรือไม่ จะได้สบายใจ ในขณะเดียวกันยังเป็นการเชื่อมความสัมพันธ์ภายในเครือญาติอีกด้วย
ถึงอย่างไรเมื่อมีลูกสะใภ้ในครอบครัวหลายคน ปัญหาเกี่ยวกับ ‘การจัดลำดับอาวุโส’ ก็ไม่ใช่เรื่องเล็ก
ปกติแล้วพี่สะใภ้ใหญ่ต้องได้รับความเคารพ ไม่ว่าเรื่องใดก็ควรเริ่มจาก ‘สะใภ้ใหญ่’
เว้นแต่แม่สามีจะลำเอียงเป็นพิเศษ ส่วนใหญ่ยามแบ่งคน ก็ต้องให้ ‘สะใภ้ใหญ่’ เป็นคนแรก
คำพูดของหลิวซื่อ พูดได้ว่าเป็นการท้าทาย ‘ผู้มีอำนาจ’
“เสียงดังอะไรกัน? เช้าขนาดนี้มาทำเอะอะโวยวายแล้วจะถูกมองอย่างไรเล่า?”
การกระทำในห้องครัวดึงดูดความสนใจของเย่อวี๋หราน นางมีสีหน้าเย็นชา ดุคนตรงหน้าก่อนคราหนึ่ง
ไม่ว่าใครจะเป็นคนผิด ตราบใดที่ยังอยู่ตรงนี้ ใครก็ล้วนอย่าคิด ‘หนี’
หลิวซื่อรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม ดวงตาแดงก่ำในทันใด “ท่านแม่…”
นางกระทืบเท้าอย่างไม่พอใจ แสดงให้เห็นว่าก่
