บทที่ 621 พูดความในใจยามค่ำคืน
“เจ้า…ไม่รู้ข่าวคราวของจูลิ่วจริงหรือ?” เย่อวี๋หรานตะลึงงันไปครู่หนึ่ง แต่นางยังไม่หันกลับมา และยืนยันกับกานอี้เซียน
“ไม่รู้” กานอี้เซียนตอบอย่างหนักแน่น
“เช่นนั้นเจ้ามาทำอะไรที่นี่?”
“ข้าบอกไปแล้ว ข้าเห็นว่าดึกแล้วแต่ท่านกลับยังไม่นอน ดังนั้นจึงมาที่นี่”
เย่อวี๋หราน “…”
เหตุผลเช่นนี้อีกแล้ว
เขาคิดว่าคนโง่ที่ไหนจะเชื่อคำพูดเช่นนี้กัน?
หากนางไม่ได้รู้จักเขามานานแล้ว จึงเข้าใจเขาอยู่พอสมควร คงจะคิดว่าเขาโกหก และนางต้องไม่มีทางเชื่อเขาเป็นแน่
กานอี้เซียนมองแผ่นหลังของนาง ครั้นเห็นว่าอีกฝ่ายไม่พูดสิ่งใดอยู่นานก็ยิ่งร้อนใจ “เป็นความจริงจูต้าเหนียง ท่านต้องเชื่อข้านะ”
เย่อวี๋หรานหันกลับมาพูด “ข้าเชื่อเจ้า”
“จริงหรือ?”
“อืม” เย่อวี๋หรานพยักหน้า
กานอี้เซียนถอนหายใจอย่างโล่งอก “เฮ้อ…ท่านเชื่อข้าก็ดี ทำข้าตกใจแทบตาย ข้าคิดว่าท่านจะไม่เชื่อข้าเสียแล้ว…”
ครั้นเห็นท่าทางของเขา เย่อวี๋หรานก็อดหัวเราะไม่ได้ “ความเชื่อใจของข้า มันสำคัญกับเจ้าถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”
“สำคัญแน่นอน นี่มันเกี่ยวพันกับผลงาน…ของข้า ทั้งยัง…” กานอี้เซียนพูดอย่างคลุมเครือ
เดาจากที่พูด เขาคงต้องการพิสูจน์ตัวเองต่อใครบางคน และเย่อวี๋หรานในยามนี้ก็เป็น ‘ผลงาน’ ของเขา
ทุกคนล้วนรู้เรื่องของตัวเอง เย่อวี๋หรานก็รู้เรื่องที่ตัวเองทะลุมิติมาเช่นกัน ตามความเชื่อเรื่องการทะลุมิติ ในอนาคตนางต้อง ‘ประสบคว
