ามสำเร็จในอาชีพการงาน’ และสามารถทำ ‘การใหญ่’ ได้อย่างแน่นอน
แต่ใน ‘ช่วงเวลาเพียงเล็กน้อย’ การมีใครสักคนเชื่อใจนางเช่นนี้ และวางเดิมพันข้างนาง ก็ทำให้นางรู้สึก ‘ประหลาดใจที่ได้รับความเชื่อใจอย่างคาดไม่ถึง’ อยู่บ้าง
“เจ้าไว้ใจข้าเช่นนี้ ไม่กลัวว่าข้า…อา จะพลั้งพลาดหรือ?” เย่อวี๋หรานยังคงยิ้มต่อ ทั้งยังถามติดตลก
“ไม่เลย!” กานอี้เซียนพูดอย่างมั่นใจเป็นอย่างยิ่ง “ข้ามองคนออก ท่านจะไม่เป็นเช่นนั้นแน่ ต่อให้ท่านพลาดพลั้งก็เพียงช่วงหนึ่งเท่านั้น ตราบใดที่ให้เวลาท่าน ท่านจะต้องฟื้นตัวกลับมาได้ และเริ่มลงมือได้ดีกว่าเดิม”
“ขอบคุณ!”
“เอ่อ ไม่ต้องเกรงใจ!” ถูกคนมาขอบคุณเช่นนี้ กานอี้เซียนก็รู้สึกแปลก ๆ เขาได้แต่เกาหัว
เย่อวี๋หรานมองท่าทาง ‘ทึ่มไร้เดียงสา’ ของเขาก็ยิ่งรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น “ในเมื่อเจ้ามองคนออกถึงเพียงนี้ เช่นนั้นเจ้าช่วยลองดูโหงวเฮ้งข้าทีว่าข้าเป็นอย่างไร ดูเหมือนคนมีวาสนาหรือไม่? ข้าไม่ได้หมายถึงเรื่อง ‘ความมั่งมี’ แต่อยากถามเรื่องเกี่ยวกับลูกหลานของข้า…”
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง นางก็พูดเสริมว่า “จะมีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง หรือลูกหลานห่างหาย?”
กานอี้เซียนไม่รู้ว่าทำไมนางจึงถามคำถามเช่นนี้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน แต่ก็ช่วยนางดูอย่างจริงจัง
เขาตอบว่า “โหงวเฮ้งของท่านดีมาก จะมีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง มั่งมีเงินทอง”
พูดไปพูดมากานอี้เซียนก็สับสน
“หืม? จูต้าเหนียง โหงวเฮ้งท่านดูแปลกอ
