ยู่บ้าง”
“เมื่อก่อนยังมีแววว่าวาสนาไม่ยืนยาว แต่คราวนี้ดูไปแล้วกลับกลายเป็น ‘อายุยืนยาว’”
“ทั้งยังมี พวกลูกชายของท่าน…”
……
เย่อวี๋หรานแปลกใจ เพราะนางคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่านางแค่พูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน แต่พ่อหนุ่มนี่กลับดูตั้งใจพินิจเป็นอย่างยิ่ง ทั้งยังพูดเหมือนมีบางอย่างอีก
ตามที่เขาพูดมา โหงวเฮ้งของเย่อวี๋หรานมีการเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวง แม้ว่าก่อนหน้านี้จะมีลูกหลานมากมาย แต่อายุขัยล้วนไม่ยืนยาว
ทว่ายามนี้กลับไม่เหมือนเดิม ตอนนี้เย่อวี๋หรานมีลูกหลานมากมายทั้งยังมีวาสนา มีเค้าลางของอายุที่ยืนยาว
สิ่งนี้ทำให้เย่อวี๋หรานนึกถึงเรื่องที่ตัวเอง ‘ทะลุมิติ’ มา หรือสิ่งที่เขาบอกว่า ‘แปลก’ เป็นเพราะเหตุนี้?
พูดได้ว่าโหงวเฮ้งของเจ้าของร่างเดิมก็นับว่าไม่เลว ไม่เช่นนั้นคงไม่สามารถให้กำเนิดลูกชายลูกสาวมากมายได้เช่นนี้ ทั้งยังเลี้ยงดูพวกเขาจนเติบใหญ่ได้
เพียงแต่นางทำงานหนักเกินไป ดังนั้นร่างกายนางเองจึงได้รับ ‘ผลของการกระทำ’ ยังไม่ทันได้เสพสุขกับวาสนาที่มีก็ต้องมาตายก่อนวัยอันควร
“เช่นนั้น…ข้าจะไม่เสียลูกชายยามแก่เฒ่าใช่หรือไม่?”
เย่อวี๋หรานนึกถึงจูลิ่ว และคิดถึงภาพในความฝันคืนนี้ขึ้นมา
นางรู้สึกว่าความฝันนี้บอกอะไรบางอย่างกับนาง น่าเสียดายที่นางไม่ได้เกิดมามีญาณหยั่งรู้ จึงไม่มีวิธีที่จะเข้าใจมันได้แม้แต่น้อย
“หืม?” กานอี้เซียนสงสัย “ทำไมท่านจึงคิดเช่นนั้นเล่า?”
“เมื่อครู่เจ้าถามข้าไม่ใช่หรือ ว่
