นใหญ่ตามลำพังได้
ที่สำคัญคือ ต่อไปก็ไม่ต้องพึ่งลายเซ็นของเจ้าหม่าเซอะซะอีก
ถึงอย่างไรเฉินชางก็มีอำนาจเซ็นอนุมัติการผ่าตัดเองได้!
พอคิดแบบนี้ เฉินชางก็ตัดสินใจแล้วว่าต้องสอบให้ผ่าน
หม่าเยว่ฮุยมองเฉินชางยิ้มๆ อดเอ่ยขึ้นไม่ได้ว่า “วันนี้วันเด็กนี่ เจ้าหนู สุขสันต์วันเด็กนะ!
ถ้าสอบประเมินแพทย์เจ้าของไข้ไม่ผ่าน ก็จะเป็นเด็กน้อยในทีมแพทย์ไปตลอดกาล พยายามเข้าล่ะ ไอ้น้อง!”
ช่วงส่งเวรตอนเช้า เฉินชางค่อนข้างใจลอย เขานั่งใคร่ครวญว่าจะไปขอยืมหนังสือสอบประเมินจากใครดี
อวี๋หย่งกังเห็นเฉินชางมีท่าทางเช่นนี้ก็อดถามไม่ได้ “เฉินชาง นายไปเป็นอะไรไป ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า”
เฉินชางพยักหน้า อืม ไม่สบายใจน่ะสิ…
เหล่าหม่าชิงเอ่ยขึ้นว่า “สุดสัปดาห์นี้เฉินชางต้องเข้าร่วมการสอบประเมินกลางน่ะครับ”
รอยยิ้มที่แฝงความเยาะเย้ยไว้ของเหล่าหม่าทำให้อวี๋หย่งกังตะลึงไปเล็กน้อย
“สอบประเมินกลางเหรอ อะไรกัน”
ทันนั้นอวี๋หย่งกังเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเฉินชางคือแพทย์ประจำบ้านที่เข้ามาฝึกงาน!
เขาตบหน้าผากทันที
ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น หมอและพยาบาลทุกคนที่อยู่รอบข้างรวมถึงหัวหน้าทีมย่อยแต่ละกลุ่มจนถึงเหล่าบุคลากร หัวหน้าและรองหัวหน้าแพทย์ ไปจนถ
