บทที่ 617 นายกองน้อยไปไหนแล้ว?
“ภายหลังเป็นอย่างไร ข้าก็ไม่รู้แล้ว แต่แม่ข้าบอกว่าสุขภาพของเด็กน้อยไม่แข็งแรงอีกเลยนับจากนั้น เด็กน้อยดี ๆ คนหนึ่ง น่าเสียดายแท้ ๆ!”
เรื่องที่เกิดขึ้นกับคนอื่นคือเรื่องเล่า ถ้าเกิดกับตัวเองจึงจะเรียกว่า ‘โศกนาฏกรรม’
เย่อวี๋หรานไม่ได้คิดว่าเรื่องที่หลี่ซื่อเล่ามาจะมีปัญหาตรงไหนจึงไม่ได้คิดอะไรมาก รอจนพวกผู้ชายเล่าเรื่องเซ่นไหว้บรรพบุรุษเสร็จ นางก็ถามเรื่องผู้เฒ่าทั้งสองกับจูเหล่าโถว
“อ้อ เจ้าหมายถึงเรื่องนี้เองหรือ ข้าถามแล้ว ท่านพ่อให้พวกเราไปตอนก่อนกินข้าว ไปกันทุกคนนี่แหละ ไปกินข้าวกับทางนั้น…” จูเหล่าโถวตอบ
“แบบนั้นคงไม่ดี ครอบครัวเรามีคนมาก ถ้าไปกันหมดแบบนี้ หลังปีใหม่พวกเขาจะทำอย่างไร?” เย่อวี๋หรานไม่เห็นด้วย “ข้าพาเจ้าเจ็ด ปาเม่ย กับพวกหลาน ๆ ไปก็พอแล้ว ถือว่าตอบรับน้ำใจพวกเขา คนแก่นี่นา ถ้าไม่ใช่หวังให้ลูกหลานมีอนาคตที่ดี ก็คงอยากเห็นหน้าหลานเหลนนั่นแหละ…”
จูเหล่าโถวฟังแล้วก็รู้สึกว่ามีเหตุผลจึงไม่ได้พูดอะไรอีก
เขาเองก็รู้ว่าความเป็นอยู่ของครอบครัวจูเหล่าซานและจูเหล่าซื่อไม่ได้ดีเท่าครอบครัวตนเอง ถ้าพาทุกคนในบ้านไปทั้งอย่างนี้ เกรงว่าคงกินเสบียงสำหรับครึ่งเดือนของทางนั้นไปจนเกลี้ยงเลยกระมัง
ผู้เฒ่าทั้งสองแค่อยากให้มีคนเยอะ ๆ จะได้คึกคักมีชีวิตชีวา เขาไม่อาจสร้างปัญหาให้น้องสามและน้องสี่
อีกด้านหนึ่ง เมื่อจูซานเสิ่นและจูซื่อเสิ่นได้ยินวาจาของพ่
