บทที่ 616 เซ่นไหว้บรรพบุรุษ
หลี่ซื่อหยุดงานในมือทันที โยนผ้าขี้ริ้วลงบนโต๊ะ พูดออกมาตรง ๆ ว่า “ขอโทษด้วยนะเจ้าคะ พี่สะใภ้รอง ท่านแม่ออกปากแล้ว ข้าไม่อาจขัดคำสั่ง วันนี้คงต้องรบกวนท่านแล้ว”
“พี่สะใภ้รอง ลำบากท่านแล้วนะเจ้าคะ!” หลินซื่อเห็นหลี่ซื่อไปแล้วก็วางกองถ้วยและตะเกียบที่จวนจะเก็บเสร็จทิ้งไว้แล้วจากไปทันที
นางกลัวว่าหากตนเองชักช้าไปสักก้าวแล้วถูกห้ามเอาไว้ คงหมดโอกาสจากไปพอดี
จะพูดอย่างไร หลิวซื่อก็ได้ชื่อว่าเป็น ‘พี่สะใภ้’ หากว่ากันตามศักดิ์อาวุโส อีกฝ่ายบอกให้นางมาช่วยทำงาน แม้แต่สิทธิ์จะปฏิเสธนางก็ยังไม่มี
หลิวซื่อเศร้าใจ มองตามเงาหลังของสองคนที่จากไปแล้วก็หดหู่ใจยิ่งนัก
ทว่าเมื่อเห็นพี่สะใภ้ใหญ่หลิ่วซื่อยังคงทำงานอยู่ตรงนั้น นางก็พูดขึ้นมาว่า “พี่สะใภ้ใหญ่ มีแต่ท่านที่เป็นคนดี”
หลิ่วซื่อชะงักไปเล็กน้อย ความจริงนางอยากบอกว่า “ข้าแค่อยากเอาของในมือไปเก็บไว้ในครัวเท่านั้นแหละ”
ทว่าน่าเสียดาย นางไม่ได้ใจกล้าเหมือนหลี่ซื่อและหลินซื่อ และไม่ได้คว้าโอกาสตามพวกนางจากไป
ลังเลไปลังเลมา สุดท้ายนางกลับช่วยหลิวซื่อทำความสะอาดจนเสร็จ
หลิ่วซื่อใจลอย “…”
ข้าทำเรื่องโง่อีกแล้วสินะ?
หลิวซื่อที่อยู่ข้าง ๆ ยังคงกล่าวโทษคนนั้นคนนี้ บอกว่าแม่สามีทำเกินไป นางยังท้องอยู่นะ ทำไมแม่สามียังใช้ให้นางทำงานอีก?
ทำเหมือนกับว่านางไม่ได้ตั้งท้องลูกหลานสกุลจูอย่างนั้นแหละ
น้องสะใภ้สี่กับน้องสะใภ้ห้าก็เหมือ
