บทที่ 615 ถูกดุ สมน้ำหน้า
หลี่ซื่อที่อยู่ข้าง ๆ หมดคำจะบรรยาย นางสะกิดแขนจูซื่อเบา ๆ “เพลา ๆ หน่อย สุรานี้ใช้ข้าวหมักนะ อย่ากินสิ้นเปลือง”
แม้จูซื่อจะไม่ได้ดื่มจนเมามาย แต่ดื่มไปมากพอสมควรแล้ว เขาโบกมือไปมาแล้วกล่าวว่า “ไม่เป็นไรหรอก ปีใหม่นี่นา ทุกคนมีความสุขจึงดื่มกันเยอะหน่อย”
เขาหันกลับไปดื่มต่อ
หลี่ซื่อรู้สึกเสียดายสุรานั้นอยู่บ้าง
ถ้าไม่ใช่เพราะที่บ้านมีความเป็นอยู่ดีขึ้นแล้ว ทั้งยังเป็นคำสั่งของแม่สามี พวกนางคงตัดใจหมักสุราไม่ลง
วิธีหมักสุราข้าวไม่ยาก แต่เสียตรงที่สิ้นเปลืองข้าว หากนำข้าวมาหุงรับประทานสามารถทำให้อิ่มท้อง แต่สุราข้าวทำได้ไหม?
ถ่ายเบารอบเดียวก็ไม่เหลือแล้ว
หลี่ซื่อบ่นในใจ แอบหันไปถามหลิ่วซื่อว่าพวกเขาดื่มไปเท่าไหร่แล้ว
หลิ่วซื่อชี้ไปทางไหสุราขนาดใหญ่ตรงมุมกำแพงด้วยสีหน้าจนใจและกระซิบว่า “ไหนั้นเห็นก้นแล้ว”
หลี่ซื่อเห็นไหสุราท้องโตใบนั้นแล้วก็ต้องตกใจ “ไม่กระมัง?! ใบใหญ่ขนาดนั้น…”
“ไม่เห็นรึว่าคนเยอะ คนมากมาย ทั้งยังเป็นผู้ชายอีก แต่ละคนดื่มกันสิบถ้วยเป็นอย่างน้อย ยังจะไม่หมดได้เรอะ?” หลิวซื่อนั่งอยู่ถัดจากหลิ่วซื่อ ได้ยินพวกนางสองคนคุยกันจึงพูดแทรกขึ้นมา
หลี่ซื่อไม่สนใจ เพียงกลอกตาแล้วนั่งลงตามเดิม
หลิ่วซื่อไม่กล้าทำเรื่องหักหน้ากันแบบนั้นจึงเพียงแสดงสีหน้าเป็นเชิงขออภัย
“เป็นไรไป? ข้าไปทำอะไรให้นาง?” หลิวซื่องุนงง นางหันมาถามหลิ่วซื่อ
หลิ่วซื่อกล้าพูดเสียที่ไ
