บทที่ 614 มื้อข้ามปีที่มีคนแอบอู้
ชีวิตที่หลิ่วซื่อปรารถนาล้วนฝากฝังไว้กับต้าเป่าและเอ้อร์เป่า นางรู้จักเพียงยอมรับเมื่อถูกกระทำ แต่ปราศจากความคิดต่อสู้แย่งชิง
หลินซื่อได้แต่บ่นอยู่ตรงนั้น ไม่กล้าไปหาหลิวซื่อด้วยตัวเอง แต่มายุให้หลี่ซื่อไปแทน
ถ้าใช้คำพูดของนางมาอธิบายก็คือ “พี่สะใภ้สี่ ท่านเป็นคนโปรดของท่านแม่ จะแอบอู้สักหน่อย ท่านแม่ก็ไม่ว่าอะไรอยู่ดี เรื่องล่วงเกินคนอื่นแบบนี้ยกให้ท่านทำดีกว่า”
หลี่ซื่อไม่ได้คิดอะไรมาก นางออกไปจากครัวทันที
นางไปหาในห้องโถงแล้วก็ไม่เจอหลิวซื่อ
“ท่านแม่ ท่านเห็นพี่สะใภ้รองไหมเจ้าคะ?”
เย่อวี๋หรานกังขา “นางไม่อยู่ในครัวหรอกรึ?”
“ไม่อยู่เจ้าค่ะ ข้าไปหามาทั่วแล้วก็ไม่เจอ”
“ไปเข้าห้องสุขาหรือเปล่า?”
หลี่ซื่อตอบว่า “ไปห้องสุขาก็คงไม่นานขนาดนี้กระมังเจ้าคะ จนข้ากับน้องสะใภ้ห้าไปเด็ดผักและล้างผักกลับมาแล้ว เอาเถอะ ข้าไปหาอีกทีดีกว่า”
นางไม่ได้บอกว่าหลิวซื่อแอบอู้ เพียงบอกว่ามาตามหาคน
แต่เพียงเท่านี้ เย่อวี๋หรานก็ทราบว่าเกิดปัญหาแล้ว ถึงขั้นหลี่ซื่อกับหลินซื่อไปทำงานกลับมาแล้ว หลิวซื่อไปไหน?
มื้อเย็นของวันข้ามปีเป็นโอกาสที่พวกนางลูกสะใภ้จะได้แสดงฝีมือเชียวนะ
จูปาเม่ยหูไว นางสอดส่ายสายตาไปมา เห็นหลี่ซื่อออกไปแล้ว ค่อยขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเย่อวี๋หราน “ท่านแม่ ข้าเพิ่งไปเข้าห้องน้ำมา เหมือนจะเห็นพี่สะใภ้รองออกไปข้างนอกเจ้าค่ะ…คงไม่ใช่ว่านางยังไม่ได้กลับมาตั้ง
