บทที่ 613 แม่ไก่ที่ออกไข่ไม่ได้
“อะไรนะ?! เจ้าท้องแล้วจริง ๆ?!” เมื่อจูเอ้อร์ได้ยินข่าวนี้ก็แทบไม่อยากเชื่อ
เขาจับจ้องหน้าท้องของหลิวซื่อประหนึ่งมองเห็นสิ่งล้ำค่า
หลิวซื่อเชิดคางอย่างได้ใจ แอ่นหน้าท้องที่ตอนนี้ยังดูไม่ออกสักนิด “แน่นอนอยู่แล้ว ท่านหมอพูดแล้ว เจ้าไม่ได้ยินรึ? หูมีไว้ประดับเฉย ๆ หรือไร?”
จูเอ้อร์เข้าไปเดินวนรอบหลิวซื่อด้วยความยินดีปรีดา ไม่มีแก่ใจไปสนเรื่องอื่นอีก
“เจ้าท้องจริง ๆ?”
“สวรรค์ ในที่สุดข้าก็จะได้เป็นพ่อคนแล้ว เจ้าได้ยินไหม?”
“ฮ่าฮ่าฮ่า…ข้าจะได้เป็นพ่อคนแล้ว!”
……
จูเอ้อร์เดินวนรอบหลิวซื่อ แต่ไม่กล้าแตะต้องนางแม้แต่น้อย ราวกับว่าทันใดนั้นหลิวซื่อก็กลายเป็นเครื่องเคลือบดินเผาอันแสนเปราะบาง เพียงกระทบถูกก็จะบุบสลาย
เย่อวี๋หรานเห็นท่าทางของจูเอ้อร์ก็ทราบว่าในเวลาอย่างนี้หากจะให้เขาไปส่งท่านหมอชาวบ้านด้วยตนเองออกจะไม่เหมาะสม นางจึงขานเรียกจูอู่
ปกติแล้วจูต้าสนิทสนมกับจูเอ้อร์มากที่สุด เขาย่อมจะดีใจแทนน้องรอง เจ้าตัวตบไหล่อีกฝ่ายแล้วกล่าวว่า “ยินดีด้วย น้องรอง ในที่สุดเจ้าก็จะได้เป็นพ่อคนแล้วนะ!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า…ใช่แล้ว ข้าจะได้เป็นพ่อคนแล้ว! ดูซิใครยังจะกล้าพูดว่าข้ามีลูกไม่ได้อีก…” จูเอ้อร์ดีใจมากเกินไปจนกล่าวออกมาด้วยความพลุ่งพล่าน
ทุกคนหัวเราะครืน
หลี่ซื่อสะกิดหลิ่วซื่อเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “ตอนนี้พี่สะใภ้รองสมหวังแล้ว ต่อไปคงได้ใจหนักแน่นอนเลยเจ้าค่ะ”
นางเพียงพูดหย
