บทที่ 612 ความอ่อนโยนในช่วงหลายวันนี้คือคิดไปเองสินะ
หลิวซื่อพูดอย่างไม่ยอมแพ้ “หมอแบบเขาเนี่ยนะ จับชีพจรก็ยังไม่แม่น วิชาแพทย์ก็แย่ ล่วงเกินก็ล่วงเกินไปสิ ไม่เห็นต้องไปสนใจ ถ้ามีเรื่องอะไรพวกเราเข้าตำบลก็ได้”
หลี่ซื่อหมดคำจะพูด “…”
คิดว่าลมหอบเงินมาให้หรือไร มีอะไรนิดหน่อยก็ต้องเข้าตำบล?
ถ้าเป็นอย่างนั้น พวกเขาก็ไม่อยู่ที่หมู่บ้านสกุลจูแล้ว เข้าไปอยู่ในตำบลเสียเลยไม่ดีกว่าหรือ?
หลิวซื่อเห็นหลี่ซื่อไม่ได้แย้งตนเองกลับมาก็เข้าใจว่านางพูดชนะแล้ว จึงรู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่อง
นางหันกลับมาเพราะอยากจะพูดอะไรบางอย่างกับเย่อวี๋หราน แต่กลับเห็นสีหน้าไร้อารมณ์ของแม่สามีก็นึกตกใจ “ท่านแม่ ทำไมท่านทำหน้าแบบนั้นล่ะเจ้าคะ?”
ถามอย่างระมัดระวัง หัวใจเต้นตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ รู้สึกเหมือนตัวเองพูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมา
“ฮ่า! เจ้ายังมีหน้ามาถามอีก?” เย่อวี๋หรานกอดอกเอ่ยอย่างเย็นชา “ช่วงข้ามปีแบบนี้ ข้าไม่อยากให้มีเรื่อง อยากให้พวกเจ้าฉลองปีใหม่กันอย่างมีความสุข จึงคร้านจะพูดกับพวกเจ้า เพิ่งผ่านไปได้ไม่กี่วัน ทำไมข้ารู้สึกเหมือนเจ้าชักจะเอาใหญ่เลยนะ?”
หลิวซื่อรีบส่ายหน้าปฏิเสธ “เปล่านะเจ้าคะ ท่านแม่…”
“เปล่าอะไร? ไปเรือนหมอชาวบ้านก็ไปอาละวาดใส่คนเขา ยังจะพูดว่าพวกเราไปหาหมอในตำบลก็ได้ เจ้าคิดว่าพวกเราเป็นใครกัน? มีใครปวดหัวตัวร้อนแล้วไม่ไปหาหมอในหมู่บ้าน แต่ตรงเข้าไปหาหมอในตำบลบ้าง? บ้านเจ้ามีภูเขาเงินภูเขาทองงั
