บทที่ 611 หมอคนนี้ไม่ใช่คนดี
หมอชาวบ้านเห็นนางเดือดดาลแบบนั้นจึงพยายามพูดให้เย็นลง “เปล่า ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น เจ้าเข้าใจผิด…”
“ข้าเข้าใจผิดตรงไหน? ท้องก็คือท้อง ไม่ท้องก็คือไม่ท้อง ท่านอึก ๆ อัก ๆ ไม่ยอมพูดออกมาให้ชัด ๆ เสียที หมายความว่าอย่างไรกันแน่? ท่านอยากให้ข้าไม่ท้องสินะ?” หลิวซื่อกล่าวด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว “ข้าบอกไว้เลยนะ ข้าไปหาหมอในตำบลมาแล้ว เขาบอกว่าข้าสุขภาพแข็งแรงดี ข้ามีลูกได้…”
ทั้ง ๆ ที่ไม่มีใครพูดอะไร หลิวซื่อกลับทำราวกับถูกคนคาดคั้น อับอายจนกลายเป็นความโมโหเดือดดาล
นางชี้หน้าด่าหมอชาวบ้าน พยายามปกป้องความบริสุทธิ์ของตัวเอง ท่าทางเหมือนกลัวว่าคนอื่นจะเข้าใจนางผิด
แต่สิ่งที่นางไม่รู้ก็คือ เดิมทีก็ไม่มีเรื่องมีราว แต่เพราะความเดือดเนื้อร้อนตัวของนางกลับกลายเป็นว่ายิ่งพยายามกลบเกลื่อนก็ยิ่งทำให้ชัดเจนกว่าเดิม โดยเฉพาะนางพูดออกมาเองว่าเคยไปหาหมอในตำบล…
ภรรยาของหมอชาวบ้านหันมามองอย่างห้ามใจไม่อยู่ สีหน้าตกตะลึง
ถึงจะไม่ได้พูดออกมา แต่สายตาก็บอกกล่าวความในใจออกมาชัดเจน จริงหรือเนี่ย สะใภ้รองของจูต้าเหนียงมีลูกไม่ได้?!
นี่ยังไม่ใช่เรื่องน่าตกใจที่สุด เพราะเรื่องน่าตกใจที่สุดก็คือ ด้วยนิสัยของจูต้าเหนียง ลูกสะใภ้ตั้งครรภ์ไม่ได้ นางกลับไม่ปลดอีกฝ่าย
นี่ช่างน่าตกใจจริงแท้!
จูเอ้อร์รู้สึกขายหน้าไม่เหลือชิ้นดี เขาแผดเสียงลั่น “หลิวซุ่ยซุ่ย!”
จากนั้นก็สะบัดหน้าจากไปโ
