้นรึ ถึงจะหว่านเงินเป็นว่าเล่นแบบนี้…” เย่อวี๋หรานพูดน้ำไหลไฟดับ
หลิวซื่อหดคอ ไม่กล้าพูดอะไรอีก
นางก็ตระหนักได้เหมือนกันว่า หลายวันมานี้แม่สามีปฏิบัติกับทุกคนด้วยดี นางจึงเริ่มจะลืมตัวเสียแล้ว
เฮ้อ…
โง่จริง ๆ ไม่ง่ายเลยกว่าจะได้อยู่กันอย่างสงบสุขแบบนี้ ทำไมต้องมาหาเรื่องให้แม่สามีโมโหด้วยนะ?
สะใภ้คนอื่นของสกุลจูไม่มีใครกล้ายินดีในคราเคราะห์ของผู้อื่น เพียงรู้สึกตึงเครียดขึ้นมา โชคดีที่คนทำให้แม่สามีโกรธไม่ใช่พวกนาง ไม่อย่างนั้น…
เย่อวี๋หรานตำหนิหลิวซื่อไปหนึ่งยก แล้วให้จูเอ้อร์พาหลิวซื่อเอาสิ่งของไปขอขมาหมอชาวบ้านที่เรือน
ทุกคนเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน ต้องเห็นหน้ากันอยู่ทุกวัน ถ้าใครไปล่วงเกินท่านหมอก็เท่ากับหาเรื่องใส่ตัว
บ้านไหนไม่เคยมีเรื่องบาดเจ็บเล็กน้อยอย่างหมากัดแมวข่วน หรือตกลงมาจากต้นไม้บ้าง?
ไม่เห็นรึว่าหมู่บ้านเล็ก ๆ แถวนี้ล้วนอิจฉาที่หมู่บ้านสกุลจูมีหมอกันทั้งนั้น?
ตนเองอาศัยอยู่ใกล้กลับไม่รู้จักสานสัมพันธ์ให้ใกล้ชิดเข้าไว้ หากเป็นอะไรขึ้นมายังคิดจะขอให้คนเขาช่วยอยู่ไหม?
จูเอ้อร์ออกจะไม่เต็มใจ “นางเป็นคนล่วงเกินท่านหมอ ไม่ใช่ข้าเสียหน่อย”
“นางเป็นเมียเจ้า เจ้าไม่ไปแล้วใครจะไป? เมียด่างพร้อยสามีเสื่อมเสีย เจ้าเข้าใจไหม?” เย่อวี๋หรานกล่าว
จูเอ้อร์ตอบเสียงดังฟังชัด “ไม่เข้าใจขอรับ หมายความว่าอย่างไรหรือ?”
“หมายความว่าสามีภรรยาเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ถ้านางทำเรื่องน่าละอาย เจ
