้าก็จะเสียหน้า ถ้านางทำอะไรผิด สามีอย่างเจ้าก็ต้องไปแก้ไขแทนนาง”
จูเอ้อร์ยังอยากพูดอะไรบางอย่าง เย่อวี๋หรานจึงมองเขาตาขวาง
“เจ้าจะไปหรือไม่ไป?”
คำถามคำเดียว จูเอ้อร์รีบตอบรับ “ไปไปไปขอรับ จะไปเดี๋ยวนี้”
ให้พี่สะใภ้ใหญ่หลิ่วซื่อช่วยเตรียมของให้เสร็จแล้วก็พาหลิวซื่อออกไปจากเรือน
เย่อวี๋หรานหมดคำจะพูด “…”
นี่มันความเคยชินแย่ ๆ ชัด ๆ เลยนี่นา?
ข้าพูดจาดี ๆ กับเจ้า เจ้าก็กล้าเถียงคำไม่ตกฟาก แต่พอข้าถลึงตาใส่กลับทำตามอย่างว่าง่ายเสียอย่างนั้น
รู้แบบนี้ ข้าทำตัวโหด ๆ ไปแต่แรกเสียก็ดี
สายตากวาดมองผ่านคนอื่น ๆ ไปอย่างเย็นชา
ทุกคนล้วนก้มหน้าก้มตา ทำเป็นมองไม่เห็นอย่างลุกลี้ลุกลน ควรทำสิ่งใดก็ทำสิ่งนั้น
ท่านแม่ยังเป็นท่านแม่คนเดิมจริง ๆ ด้วย
ความอ่อนโยนในช่วงหลายวันนี้คือคิดไปเองสินะ
เย่อวี๋หราน “…”
เด็กพวกนี้นิสัยเสียเหมือนที่คิดไว้ไม่มีผิด!
ความจริงแล้วจูเอ้อร์กับหลิวซื่อจะมาขอโทษหรือไม่ ครอบครัวหมอชาวบ้านก็ไม่กล้าทำอะไรอยู่ดี
ชื่อเสียงของเย่อวี๋หรานยังคงมีประโยชน์อยู่มากในหมู่บ้าน
อย่าเห็นว่าเขาเป็นหมอ เขาไม่กล้าล่วงเกินหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ที่เอะอะก็ถือมีดบุกมาฟันประตูเรือนหรอกนะ
เห็นมาหลายครั้ง ยังจำได้ชัดเจนเสมือนเพิ่งเกิดขึ้น
หมอชาวบ้านพูดไว้ว่าผ่านไปอีกสักพักค่อยตรวจให้หลิวซื่อใหม่อีกครั้ง เขายังคงรักษาคำพูด ไม่ต้องให้หลิวซื่อไปหาก็เป็นฝ่ายมาเยือนด้วยตนเองถึงเรือน ให้บริการถึงที่
“วันที่อ
